To the River

Fair river! in thy bright, clear flow
⁠Of crystal, wandering water,
Thou art an emblem of the glow
⁠Of beauty—the unhidden heart—
⁠The playful maziness of art
In old Alberto’s daughter;

But when within thy wave she looks—
⁠Which glistens then, and trembles—
Why, then, the prettiest of brooks
⁠Her worshipper resembles;
For in his heart, as in thy stream,
⁠Her image deeply lies—
His heart which trembles at the beam
⁠Of her soul-searching eyes.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.