H επιβολή του μνημονίου και η σταδιακή απώλεια εθνικής κυριαρχίας που ακολούθησε με την ένοχη σύμπραξη του πολιτικού κόσμου ξεσήκωσε τις πρώτες φωνές περί του τέλους της μεταπολίτευσης και της ανάγκης σύγκλησης συντακτικής εθνοσυνέλευσης. Μετά την παρωδία με το κείμενο των Πρεσπών, η ανάγκη αυτή προβάλλει πιο επιτακτική από ποτέ. Κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, δεν έχει ξανασυμβεί ελληνική κυβέρνηση να δρα τόσο απροκάλυπτα κόντρα στην εκπεφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι μηχανισμοί στους πολιτειακούς θεσμούς που μπορούν να ελέγξουν τις πράξεις της κυβέρνησης αυτής και να ανακόψουν την αυταρχική πορεία της.

Την γύμνια των θεσμών επισφραγίζει η θλιβερή μορφή του προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος έσπευσε να υπογράψει την κύρωση της πομφόλυγας των Πρεσπών προς τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας που ψηφίστηκε, παρόλο που η σχετική υπογραφή του σκοπιανού ομολόγου του απουσιάζει προκλητικά από την προβλεπόμενη νομοθεσία. Πέραν ότι η απουσία της εν λόγω υπογραφής ανατρέπει την αρχή της ισότητας μεταξύ των ομολόγων, όφειλε σαφώς να προηγηθεί της αποδοχής του κειμένου από την Ελλάδα και ενδεχομένως η μη τήρηση της συμφωνηθείσας διαδικασίας καθιστά την όλη συμφωνία άκυρη.

grecobooks-6

Χωρίς ίχνος αιδώ και ντροπής, ελληνόφωνοι πολιτικοί από διάφορες κομματικές αφετηρίες παζάρεψαν τα εθνικά συμφέροντα της πατρίδας έναντι της παραμονής τους στην βουλευτική καρέκλα, τον υπουργικό θώκο, κάποιας μελλοντικής πολιτικής αναβάθμισης και…σύμφωνα με καταγγελλόμενα από μέρος των επαϊόντων, μιζών από τον κ. Σόρος. Παρά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του λαού ανά την επικράτεια, οι αδυναμίες του ισχύοντος πρωθυπουργικοκεντρικού συστήματος, η φανερή έλλειψη της διάκρισης των λειτουργιών των τριών εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) και του απαραίτητου συστήματος συνταγματικού ελέγχου, καθώς το αποκαρδιωτικά χαμηλό ποιόν των σημερινών αντιπροσώπων του λαού επέτρεψαν τον νέο αυτό διασυρμό της ελληνική δημοκρατίας χωρίς την δυνατότητα αποτροπής των καταστροφικών ενεργειών της παρούσας κυβέρνησης. Όπως με το δημοψήφισμα του 2015 και την μεγαλειώδη κυβίστηση του πρωθυπουργού η οποία ακολούθησε, η βούληση του λαού, από την οποία απορρέει η εξουσία των εκάστοτε κυβερνόντων, αγνοήθηκε επιδεικτικά και τελείως αντισυνταγματικά, χωρίς να υποστούν την παραμικρή συνέπεια οι πρωτεργάτες της αποστασίας.

Μη βιώσιμο το σημερινό κατ᾽επίφασιν δημοκρατικό πολίτευμα

Είναι φανερό ότι με την ισχύουσα μορφή της, η δημοκρατία στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια πορεία μη βιώσιμη. Η απροκάλυπτη ιδιοτέλεια των βουλευτών, η διαφθορά του κομματικού κράτους και το αλισβερίσι με τους έξωθεν δυνάστες κατέστησαν τους βουλευτές απλούς υπαλληλάκους του κάθε κ. Σόρος, με τον λαό να καλείται συνεχώς να πληρώνει τα σπασμένα. Ακόμη κι αν παραδεχθούμε ότι η γνήσια δημοκρατία θα νοθεύεται πάντα από τα εκάστοτε παράκεντρα εξουσίας, υπάρχουν κάποια όρια τα οποία πρέπει να τηρούνται αν δεν θέλουμε να καταρρεύσουν τελείως τα πήλινα πόδια στα οποία βασίζεται το σημερινό πολίτευμά μας.

Ως ελάχιστος κοινός παρονομαστής, θα πρέπει πλέον να υπάρχει μια λειτουργική και πιστευτή διάκριση ανάμεσα στις εξουσίες και έναν αναβαθμισμένο ρόλο για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος αποτελεί σήμερα την απόλυτη προσωποποίηση της «γλάστρας». Εάν δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα ψηφίζονται αντιλαϊκά και λαομίσητα νομοσχέδια από κυβερνήσεις μειοψηφίας και πολιτικά ρετάλια μέσα από αντισυνταγματικές διαδικασίες, ποιος είναι επιτέλους ο ρόλος του «ρυθμιστή του πολιτεύματος»; Μήπως να κόβει κορδέλες και να παραθέτει δεξιώσεις; Αν είναι έτσι, ας πάρει τουλάχιστον άλλον τίτλο για να μην προσβάλλεται η νοημοσύνη των πολιτών.

Προεδρικό αντίβαρο στον πρωθυπουργό και συνταγματικό δικαστήριο

Η συνταγματική μεταρρύθμιση του 1986 που αποψίλωσε τον ΠτΔ από τις όποιες εξουσίες διέθετε πρέπει να καταργηθεί. Προσέτι, θα πρέπει να εκλέγεται από τον λαό και να ενισχυθεί ο θεσμός του ανώτατου άρχοντα με ουσιαστικές εξουσίες και προνόμια ώστε να λειτουργεί αντισταθμιστικά προς την πρωθυπουργικοκεντρική εξουσία. Με την μεταρρύθμιση αυτή, θα μπορεί να εξασφαλιστεί μια ισορροπία μεταξύ της βουλευτικής και εκτελεστικής εξουσίας και να αποφευχθούν κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα  όπως αυτά που οδήγησαν στην ψήφιση των Πρεσπών.

Επιπλέον, πρέπει να δημιουργηθεί ένα συνταγματικό δικαστήριο με πραγματικές εξουσίες που θα μπορεί να ελέγχει άμεσα την εκάστοτε κυβέρνηση για την σωρεία παραβιάσεων του συντάγματος. Αν υπήρχε, ήδη θα είχε διαφυλαχθεί ο ελληνικός λαός από τους άνομους μνημονιακούς νόμους και το άγος των Πρεσπών. Το δικαστήριο αυτό θα πρέπει να έχει την δυνατότητα όχι μόνο να δικάζει γνωμοδοτικά, αλλά να επιβάλλεται η εφαρμογή των αποφάσεών της άμεσα μέσα από προεδρικές πράξεις.

Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι οι ως άνω βελτιωτικές αποφάσεις θα δρομολογηθούν από κάποια κυβέρνηση, όσο το ισχύον σύστημα επιτρέπει να αποκλείονται ποιοτικοί ακομμάτιστοι υποψήφιοι και να ευνοούνται σκανδαλωδώς οι επιλογές των αρχηγών των κομμάτων. Άλλωστε, με την παρούσα σύνθεση της βουλής, έχουν δώσει ξεκάθαρα δείγματα για τα κριτήρια που χρησιμοποιούν και το αδέκαστο της κρίσης τους.

Η σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης καθίσταται πλέον αδήριτη ανάγκη.