Η πρόσφατη συζήτηση και ψηφοφορία για την συνταγματική (sic) μεταρρύθμιση που διεξήχθη στην Βουλή αδίκησε για άλλη μια φορά τον Έλληνα πολίτη. Αντί να εγκύψει στις πραγματικές ανάγκες του τόπου, η κυβέρνησης και οι ελευθέρας βοσκής βο(υ)λευτές που την στηρίζουν αποφάσισαν να φορέσουν κομματικές παρωπίδες και να φιλοτεχνήσουν το προφίλ του (γιαλατζί) αριστερού. Άλλη μια συνταγματική μεταρρύθμιση ήρθε και θα φύγει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παραμένει γλάστρα, αποψιλωμένο από προνόμια και δυνατότητες που θα τον επέτρεπαν να συμβάλλει στην πιο εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος. Με τους περιορισμούς που του επιβάλλονται, κυρίως από το 1986 και εντεύθεν, ο «πρώτος πολίτης» της χώρας έχει μεταμορφωθεί σε ένα άβουλο ον, ένα κινούμενο κουστουμαρισμένο ρομπότ υπογραφής, που νομιμοποιεί δια της σφραγίδας του κάθε κυβερνητικό έκτρωμα που ψηφίζεται από το κοινοβούλιο, της τραγικής έλλειψης κύρους και ποιότητος των εκλεγμένων αντιπροσώπων του οποίου διαπιστώνει εφιαλτικά ο λαός σε καθημερινή βάση.

Στην καλύτερη περίπτωση, με τις προτάσεις που πέρασαν στον δεύτερο γύρο, δεν θα μπορεί να προκαλούνται εκλογές τόσο εύκολα στην λήξη της προεδρικής θητείας όταν έλθει η ώρα να αλλάξουμε γλάστρες. Εδώ που τα λέμε, ο θορυβώδης τρόπος εκλογής αυτών των πολιτικά ανύπαρκτων προσώπων, δεν ταιριάζει με το ταπεινό του υπουργήματός τους. Άρα, τουλάχιστον ας μην τρέφουμε αυταπάτες για την αξία της θέσης και ας μην προκαλείται τέτοιος σάλος κάθε πέντε χρόνια. Φυσικά, υπήρχαν ευκαιρίες όπου οι κάτοχοι του αξιώματος μπορούσαν να προσδώσουν εμπράκτως πραγματική αξία στην θέση τους, αρνούμενοι να υπογράψουν νομοθετήματα που έθεταν σε κίνδυνο τα συμφέροντα του λαού ή του τόπου ή παραιτούμενοι για να διαμαρτυρηθούν συμβολικά για τα όσα αήθως συμβαίνουν… αλλά αυτό θα απαιτούσε και το απαραίτητο πολιτικό ήθος.

grecobooks-6

To άρθρο 3 και «προφάσεις εν αμαρτίαις»

Έπειτα, είχαμε το «σόου» με το περιβόητο άρθρο 3 και την απορθοδοξοποίηση της Ελλάδος, ωσάν ο εξοστρακισμός της Εκκλησίας από τον δημόσιο βίο να μπορούσε να αποτελέσει τον αναβαπτισμό της κυβέρνησης στα νάματα της αριστεροσύνης και να ξέπλενε τις φοβερές αμαρτίες της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, της σύμπλευσης με τον κ. Σόρος και την πλήρη ταύτιση με την διεθνή τοκογλυφία των αγορών, την ανατροπή δημοψηφίσματος και το ανερυθρίαστο ξεφτίλισμα της εκπεφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού  και προπαντός, τον διασυρμό της Μακεδονίας στα λασπόνερα του κατάπτυστου κειμένου των Πρεσπών.

Προφανώς, όμως, επειδή οι 151 βουλευτές που βρέθηκαν να υπερψηφίσουν την πρόταση, για την τιμή των όπλων, έκαναν κοπάνα στο μάθημα των θρησκευτικών, δεν θα γνωρίζουν ότι ομολογούμε «έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών»… Ο ΣΥΡΙΖΑ βαπτίστηκε τελεσίδικα στις Πρέσπες, με νονούς τους κ. Σόρος, τον Αμερικανό πρέσβυ και την κα Μέρκελ. Ομολόγησε τα πραγματικά πιστεύω του με την άρνηση διεξαγωγής δημοψηφίσματος για το έκτρωμα των Πρεσπών και την βίαιη διάλυση των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων χρησιμοποιώντας χημικά και αστυνομική βία. Μοίρασε και κουφέτα συκοφαντώντας πάντα μη Συριζαίο ακροδεξιό. Όση σχέση έχουν οι φαντασιόπληκτοι γείτονες στα Σκόπια με την Μακεδονία, άλλο τόσο έχει η σημερινή κυβέρνηση με την κοινωνιοκεντρική αριστερά.

Μη κρατικά πανεπιστήμια, υποκρισία και ιδεοληψία

Όσον αφορά την θέσπιση των μη κρατικών πανεπιστημίων, η υποκρισία και ιδεοληψία των κατ’ επάγγελμα πολιτικών και κατά κανόνα σπουδασμένων σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού, μπήκε για άλλη μια φορά τροχοπέδη στην εγχώρια ανάπτυξη. Σε μια εποχή που τα ΜΚΟ δρουν ανεξέλεγκτα σε ολόκληρη την χώρα, υποκαθιστώντας το κράτος σε κρίσιμα εθνικά μετερίζια με ξεκάθαρη χρηματοδότηση από ξένα κέντρα εξουσίας, πώς είναι δυνατόν να εμποδίζει κανείς την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων… για λόγους αρχής; Εάν εξασφαλιζόταν ο μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας των ιδρυμάτων αυτών, σε πολλές περιπτώσεις ο έλεγχος της προέλευσης και διάθεσης των πόρων τους θα ήταν πιο αυστηρός από αυτόν που γίνεται στα δημόσια πανεπιστήμια και σίγουρα σε αρκετά υπουργεία. Η παρουσία αυτών των ιδρυμάτων στην Ελλάδα θα εμπόδιζε τον αναγκαστικό ξενιτεμό πολλών Ελλήνων φοιτητών, ενώ θα προσέλκυε και ρεύμα ξένων σπουδαστών στην Ελλάδα, με όλα τα θετικά που συνεπάγονται για τις τοπικές κοινωνίες όσον αφορά στην ζήτηση. Επίσης, θα καθιερωνόταν νέες πρακτικές στην προστασία των πανεπιστημιακών χώρων, της περιουσίας, αλλά προπαντός των ίδιων των φοιτητών και πανεπιστημιακών από την εγκληματική δράση οργανωμένων παρεισάκτων και εγκαθέτων, ανοίγοντας τον δρόμο για παράλληλες βελτιωτικές δράσεις και στα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία στο σημερινό θέατρο του παραλόγου, στην ατέλειωτη κομματική φιέστα που αποτελεί την πολιτική ζωή του τόπου μας. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε απλοί θεατές ή οι ίδιοι οι χορηγοί-υπηρέτες στις πλάτες των οποίων στήνεται το αμαρτωλό αυτό πάρτι;

Originally posted 2019-02-28 21:20:53.