Όταν φάνηκε πως πάμε για το μαχαίρωμα της Μακεδονίας, αποφάσισα να κατέλθω ως ανεξάρτητος υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συμβουλεύτηκα. «Δεν ζητώ να με στηρίξετε. Θέλω μόνον να μου πείτε πως το βρίσκετε σωστό» του είπα. Αντί απάντησης, σήκωσε το χέρι του και με σταμάτησε. Κατόπιν, ευλόγησε την γραπτή διακήρυξη που λίγο μετά εξέδωσα δημοσίως.

Κοντεύει δεκαετία από τότε που πρωτογνώρισα τον αγαπητό ιεράρχη της Θεσσαλονίκης. «Θέλουμε βοήθεια για τα ευαγή μας ιδρύματα. Τις εκατοντάδες νέες και νέους από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, που φιλοξενούμε, σιτίζουμε, μορφώνουμε και υποστηρίζουμε», μου είχε πει. Έκτοτε, στις πλάτες της Ιεράς Μητροπόλεως έπεσε ο φτωχοποιημένος και προδομένος ελληνικός λαός της πόλης και οι καταταλαιπωρημένοι λαθρομετανάστες και πρόσφυγες από τις χώρες του πολέμου.

Είναι αμφίβολο αν η προσμονή του φίλεργου ιεράρχη για ουσιαστική βοήθεια από μέρους μου δικαιώθηκε: μάλλον κέρδισα από την σοφία και την αίγλη του, παρά προσέφερα. Ντρέπομαι που δεν μπόρεσα να ανατρέψω τις απαίσιες μηχανορραφίες ώστε ακόμη και σήμερα να μην σταθεί δυνατόν να ξεκινήσει η ανέγερση του Νοσοκομείου για χρονίως πάσχοντες, μείζον μέρος της χρηματοδότησης του οποίου εξασφάλισε ο γηραιός Μητροπολίτης κυρίως από «τον οβολό της χήρας».

Έχοντας πεισμώσει με τους σκοτεινούς τύπους που μας κυβερνούν με την φτώχεια και την φρίκη, τώρα θα προσπαθήσω να επιστρέψω ως αντίδωρο στην ευλογία και την καθοδήγηση που έλαβα την προσωπική μου ευθύνη απέναντι στις Ελληνίδες και τους Έλληνες της Θεσσαλονίκης.


Απόσπασμα από το άρθρο της Αναστασίας Καρυπίδου, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα www.karfitsa.gr, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2019

Originally posted 2019-02-23 21:36:55.