Γιάννης Νασιούλας: “Δεν θα τελώ πολιτικούς και ομόφυλους ‘γάμους’ ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης”

Δεν θα τελώ πολιτικούς γάμους και ακόμα περισσότερο δεν θα τελώ δήθεν “γάμους” ομοφύλων ζευγών, ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Δεν είμαι ιερέας γνωστού θρησκεύματος. Αντιτίθεμαι στην αντιποίηση του θεσμού του ιερέως και στην κατάχρηση του αρχέγονου, εκκλησιαστικού, πνευματικού θεσμού του γάμου από την πολιτική και γραφειοκρατική εξουσία.

Επιθυμώ να αποσυνδεθεί η λέξη “γάμος” από κάθε θεσμό που δεν διαλαμβάνει την επίσημη ένωση, με θρησκευτικό τύπο, ανδρός και γυναίκας. Ως τότε, δεν θα κάνω τον παπά.

Ο γάμος είναι αποκλειστικά θρησκευτική πρακτική μεταξύ ενός ανδρός και μιας γυναίκας, ενώπιων Θεού και ανθρώπων. Εξακτινώνει την ιερότητα και την νομιμοποίησή του ακόμα και σε συμβιώσεις ζευγαριών που δεν κυρώνονται με θρησκευτικό τύπο, αλλά με γραφειοκρατικές διαδικασίες ή με κοινωνικές επισημότητες. Αυτό είναι ένα ατόπημα του νομικού ιμπεριαλισμού, που βρήκε τον ιερό θεσμό του γάμου και τον ιδιοποιήθηκε, γεννώντας αργότερα το πλάσμα του πολιτικού γάμου.

Γάμος ομοφύλων;

Επιδιώκεται συστηματικά να εξισωθεί η συμβίωση ομοφύλων ζευγαριών με τον γάμο. Απώτερος και ξεκάθαρος σκοπός αυτής της διαστρέβλωσης είναι η εξασφάλιση του δικαιώματος της υιοθεσίας από μέρους ομόφυλων ζευγαριών. Η μέθοδος που αξιοποιείται είναι αυτή του νομικού ιμπεριαλισμού: εισάγονται και επιβάλλονται νομικές ρυθμίσεις που δεν χαίρουν κοινωνικής νομιμοποίησης και δεν ανταποκρίνονται σε ορατές κοινωνικές ανάγκες.

Ο νομοθέτης, τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού, πονηρά έπραξε εισάγοντας ρυθμίσεις συμβίωσης αποκλειστικά για ομόφυλα ζεύγη. Το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων οφείλει να μην περιλαμβάνει τον αριθμητικό περιορισμό των δύο ατόμων: όφειλε να διαλαμβάνει συμβίωση δύο ή περισσοτέρων ομοφύλων ή και ετερόφυλων ατόμων.

Το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων ζευγών (ή ομάδων ατόμων) δεν είναι γάμος. Αν οι συμβιούντες επιλέγουν να θεωρούν τους εαυτούς (τα ζεύγη ή τις ομάδες τους) ως παντρεμένους, αυτό είναι μια θεμελιώδεις αντινομία την οποία μόνοι υπεύθυνοι και ικανοί να λύσουν είναι οι ίδιοι. Δεν γεννά υποχρεώσεις του κράτους έναντί τους, τέτοιες που το κράτος νομοθετημένα ανέλαβε για όσους έχουν έλθει εις γάμου κοινωνίαν. Επίσης δεν εξασφαλίζει δικαιώματα που συνδέονται με την φυσική δυνατότητα για τεκνοποιία και ανατροφή παιδιών, που διαθέτουν μόνον τα ετερόφυλα ζεύγη.

Σ’ αυτή την δυνατότητα θεμελιώνεται φυσικά και λογικά το δικαίωμα της υιοθεσίας: στην ύπαρξη ζεύγους ετεροφύλων, με σταθερό δεσμό μεταξύ τους, στην ύπαρξη και των δύο μελών εν ζωή, κατά την υιοθεσία και στην ανατροφή του παιδιού και από τους δύο γονείς.

Μείζονα ερωτήματα για την ελληνική περίπτωση: Πόσα ομόφυλα ζευγάρια έχουν συνυπογράψει σύμφωνο συμβίωσης; Πόσοι ομοφυλόφιλοι ή ομόφυλα ζευγάρια με ή χωρίς σύμφωνο συμβίωσης επιθυμούν να υιοθετήσουν και να αναθρέψουν παιδιά; Ποιά κοινωνική και νομική βάση έχει σήμερα η έγερση ζητήματος αναγνώρισης του δικαιώματος για υιοθεσία σε ομόφυλα ζεύγη με σύμφωνο συμβίωσης;

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.