Το «ευάριθμον» των Ελλήνων: λίγοι στο πλήθος – υπερπληθείς έναντι των υπερπληθών

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννουλίδης

Από τον Ηράκλειτο στον Δημάρατο και τον Μακρυγιάννη: Αν είναι άριστοι, δεν έχει σημασία πόσοι είναι, και όσο κι αν μας τρώνε, πάντα μένει και μαγιά.

Οι Έλληνες από τον Ηράκλειτο μέχρι το Δημάρατο και, τέλος, τον Μακρυγιάννη – μια γραμμή συνέχειας, ένας συνεχές ζωντανής αποτύπωσης και ρωμαλέας πράξης που αντιτίθεται και συμφωνεί, ότι οι Έλληνες ήταν αντιμέτωποι: λίγοι στο πλήθος, μα πάρα πολύ σπουδαίοι στην ανδρεία, στη γενναιότητα, στην αξιοσύνη, στη στρατηγική και στη φρόνηση που αντιμετώπιζαν τους πολλούς και διαφόρους. 

Ο Ηράκλειτος, αυτό το τεράστιο φιλοσοφικό μέγεθος, που τον υπολήπτονται από τους συγκαιρινούς του  μέχρι τους σημερινούς τα μεγαλύτερα αναστήματα του πνεύματος και της φιλοσοφίας, λέει: «Όταν ένας είναι άριστος αξίζει για χιλιάδες» και επίσης κατηγορεί τους συμπολίτες του που πραγματοποίησαν τη μεγάλη αισχύνη, διώχνοντας αυτόν τον ένα, τον Ερμόδωρο, λέγοντας ότι δεν θέλουν έναν άξιο ανάμεσα τους κι, αν είναι άξιος, ας βρει την τύχη του αλλού – πάντως, όχι εδώ, στην Έφεσο. Καταδεικνύει και υπογραμμίζει τη σημασία του αριστεύειν και ενίσταται και εξοργίζεται αφόρητα για την επιλογή των συμπολιτών του που εκδίωξαν έναν τόσο άξιο, τον πλέον άξιο. Είναι αυτές  οι σπάνιες μονάδες των ανθρώπων που υπερβαίνουν τα μέτρα της βάρβαρης ψυχρής αριθμητικής  και μεταστοιχειώνουν το ένα εις μύρια.

Αυτή διατεταγμένη αιγλοβολεί στο μουσικό περιβάλλον περιγραφής του Ηράκλειτου, παρουσιάζει και υπαγορεύει την αναδιάταξη των αριθμών.

Ηράκλειτος: «Εἶς ἐμοί μύριοι, ἐάν ἄριστος ἦι»
(«Ο ένας για μένα ισοδυναμεί με μυρίους, αν είναι άριστος»)

Ἡράκλειτος, «Ἀποσπάσματα για μια Ἠθική»: 

«ἄξιον Ἐφεσίοις ἡβηδὸν ἀπάγξασθαι πᾶσι καὶ τοῖς ἀνήβοις τὴν πόλιν καταλιπεῖν, οἵτινες Ἑρμόδωρον ἄνδρα ἑωυτῶν ὀνήιστον ἐξέβαλον φάντες· ἡμέων μηδὲ εἷς ὀνήιστος ἔστω, εἰ δὲ μή, ἄλλη τε καὶ μετ᾽ ἄλλων». Ηράκλειτος Απόσπασμα 121. Γραμμή 2 ( Στράβωνες 14,25)

(Όλοι οι ενήλικες Εφέσιοι θα έπρεπε να κρεμαστούν και ν’ αφήσουν την πόλη τους στους ανήλικους, γιατί εκείνοι έδιωξαν τον Ερμόδωρο, τον πιο άξιο άντρα, λέγοντας: «Κανείς από μας ας μην είναι ο πιο άξιος. Ειδεμή, ας πάει αλλού και με άλλους»).

Στην επίθεση των Περσών με τον Ξέρξη στην Ελλάδα το 480 π.Χ., πριν κάνει την τελική του επίθεση στρατοπεδεύει στη Θεσσαλία και ζητάει το Δημάρατο να του πει την αλήθεια, ρωτώντας τον: «Θα τολμήσουν οι Έλληνες να αντισταθούν και πόσοι είναι, ποιο είναι το πλήθος τους;». Και ο Δημάρατος, ο κυνηγημένος, ο εξόριστος – αυτός, που απώλεσε τα δικαιώματά του να βασιλέψει τη Σπάρτη, δίνοντας μια αφοπλιστική απάντηση, λέει στον Ξέρξη: «Εκεί υπάρχει ένας κυρίαρχος, ένας ανίκητος, ένας «τύραννος», Ο ΝΟΜΟΣ, που είναι πιο φοβερός από σένα και τη δική σου πρακτική «δεσποτικής» εξουσίας, Κι αν ρωτάς για τον αριθμό, πόσοι είναι, παρότι εσύ που σέρνεις ένα εκατομμύριο στρατό και καταπάτησες την Ελλάδα, αυτοί, είτε είναι τρεις, είτε δέκα, είτε χίλιοι δέκα – μην πας εκεί, ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ (δηλαδή, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ), ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΑΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ».

Διαβάστε  Μέχρι αύριο η παράταση για το κοινωνικό μέρισμα

Ένας προς ένας Έλληνας δεν είναι κατώτερος από κανέναν πολεμιστή. Πολεμώντας όλοι μαζί είναι οι πιο αντρειωμένοι του κόσμου. Είναι, βεβαία, ελεύθεροι στο φρόνιμα. Η ελευθερία τους όμως δεν είναι απόλυτη, γιατί πάνω τους στέκεται ο δυνάστης νόμος.

«Βασιλιά μου, να σου πω την αλήθεια6 ή λόγια που θα σου δώσουν χαρά να τ’ ακούσεις;»

(Ηροδότου Ιστορίες, 12η ενότητα: Διάλογος Ξέρξη – Δημάρατου, VII. 101)

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο Δημάρατος, είπε τα εξής: «Βασιλιά μου, επειδή η προσταγή σου είναι να σου πω οπωσδήποτε την αλήθεια, μιλώντας έτσι ώστε ο συνομιλητής σου να μην πιαστεί αργότερα ψεύτης, η Ελλάδα παλαιόθεν και ως τώρα ζει συντροφιά με την Πενία, αλλά εφοδιάστηκε με αρετή, που κερδήθηκε με τη σοφία και τον κυρίαρχο νόμο· οπλισμένη μ’ αυτήν η Ελλάδα αγωνίζεται εναντίον της Πενίας και του δεσποτισμού. Λοιπόν έχω να πω επαινετικά λόγια για όλους τους Έλληνες που ζουν σ’ εκείνα τα δωρικά μέρη, όμως τα λόγια που θα πω δεν αφορούν σε όλους, αλλά μονάχα στους Λακεδαιμονίους: πρώτα πρώτα πως δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούν ποτέ τις προτάσεις σου που αποσκοπούν στην υποδούλωση της Ελλάδας· κάτι παραπάνω, θα σηκώσουν χέρι εναντίον σου πολεμώντας, κι αν όλοι οι Έλληνες προσχωρήσουν σ’ εσένα. Τώρα, για το πλήθος τους, πόσοι άραγε να ‘ναι και μπορούν να ενεργούν έτσι, μη ρωτάς· γιατί κι αν τύχει να έχουν βγει σε εκστρατεία χίλιοι, αυτοί θα σε χτυπήσουν με πόλεμο – λιγότεροι ή περισσότεροι, δεν έχει σημασία» ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΑΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ (Ηροδότου Ιστορίες, 12η ενότητα: Διάλογος Ξέρξη – Δημάρατου, VII. 102)

Χαρακτηριστικής σημασίας είναι ο διάλογος του Μακρυγιάννη με τον υποναύαρχο Δεριγνύ λίγο πριν τη Μάχη των Μυλών (13 Ιουνίου 1825), δείχνοντας στον Γάλλο υποναύαρχο αυτόν και δίνοντάς του την παράλογη απάντηση στην πολύ εύλογη ερώτησή του: «δε σκέφτεσαι αυτούς τους 200 ανθρώπους που θα πάρεις στο λαιμό σου  και τους βάζεις απέναντι αντιμέτωπους στις χιλιάδες του Ιμπραήμ;». Και ο Μακρυγιάννης απαντάει, ότι εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΛΙΓΟΙ, ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ, ΠΑΛΑΙΟΘΕΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΚΑΙ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΜΑΣ ΤΡΩΝΕ, ΠΑΝΤΑ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΓΙΑ. Αυτό αποκρίθηκε μετά ο Μακρυγιάννης και τον άφησε σε μια παράλογη εκκωφαντική απορία.

«Ἐκεῖ ὀποὔφκιανα τίς θέσες εἰς τούς Μύλους, ἦρθε ὁ Ντερνύς νά μέ ἰδῆ. Μοῦ λέγει: “Τί κάνεις αὐτοῦ; Αὐτές οἱ θέσες εἶναι ἀδύνατες· τί πόλεμο θά κάνετε μέ τόν Μπραΐμη αὐτοῦ;”. Τοῦ λέγω: “Εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσες καί ἐμεῖς, ὅμως εἶναι δυνατός ὁ Θεός ὁποῦ μᾶς προστατεύει· καί θά δείξωμεν τήν τύχη μας σ’ αὐτές τίς θέσες τίς ἀδύνατες· ΚΙ’ ΑΝ ΕἴΜΑΣΤΕ ΟΛΙΓΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΟΥ ΜΠΡΑΪΜΗ, ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΜΑΣΤΕ Μ’ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΟΤΙ Η ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ἝΛΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΛΙΓΟΥΣ. ὍΤΙ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ, ΠΑΛΑΙΟΘΕΝ ΚΑΙ ΩΣ ΤΩΡΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΡΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ· ΤΡΩΝΕ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΓΙΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΟΛΙΓΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ· ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ, ΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΚΕΡΔΑΙΝΟΥΝ. Ἡ ΘΕΣΗ ΟΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟΙΟΥΤΗ· ΚΑΙ ΘΑ ΙΔΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΤΟΥΣ”. –”ΤΡΕ ΜΠΙΕΝ”, ΛΕΓΕΙ ΚΙ’ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕ ὁ ΝΑΥΑΡΧΟΣ».

Ο Ηράκλειτος μιλάει για τον ΑΡΙΣΤΟΣ ΗΙ, «ευάριθμο», που τελικά δεν είναι μόνο ένας, μα χιλιάδες.

Διαβάστε  Antonio Corso on the Nike of Samothrace

Ο Δημάρατος λέει στον Ξέρξη, ότι δεν έχει σημασία πόσοι είναι κι αν είναι λίγοι, αναφερόμενος στους Έλληνες: «γιατί θα πάθεις, αν πας εκεί αντιμετωπίζοντάς τους, εκείνο που δε θέλεις».

Και ο Μακρυγιάννης απαντάει στον Δεριγνύ : «Πάντα είμαστε λίγοι και, αντιμετωπίζοντας όλα τα τέρατα που πέφτανε να μας φάνε, κι όσο κι αν μας τρώγανε, μένει και η μαγιά!

Αυτό καταμηνύει μέσα από την Ελληνική  διαχρονικότητα με τα τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα, ότι ο Ελληνισμός δρα ομότροπα και ταυτόσημα σ’ όλη τη διάρκειά του και μας γνωστοποιεί με τον γεωμετρικό θρίαμβο και την ακριβή διάδοχη της Ελληνικής ιστορίας, ότι οι Έλληνες, «ευάριθμοι», σήμερα-χθες-αύριο, κόντρα σ’ αυτούς που βάλθηκαν και βάλλονται να μας φάνε, θα πάθουν εκείνο που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΓΙΑ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΗ!

Διαβάστε  Έρχονται τα τέλη κυκλοφορίας - Στενάζουν οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων

______________________________________________________________________________


Ο Δημήτρης Γιαννουλίδης είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής με καριέρα σε ομάδες, όπως: Εδεσσαϊκό (Β’, Γ’ και Δ’ Εθνική), Ιωνικός (Α’ Εθνική), ΠΑΟΚ (Α’ Εθνική), Καβάλα (Γ’ Εθνική), Εθνικός Πειραιώς (Β’ Εθνική), Νίκη Βόλου (Γ’ Εθνική), Καστοριά.

Είναι υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης με την παράταξη του Ιωάννη Νασιούλα «Νέα Αρχή για την Θεσσαλονίκη».

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.