Αφορμή για το παρών άρθρο στάθηκε μια στατιστική που διάβασα για την θέση της Ελλάδος στον τουρισμό στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως και μετά λύπης ενημερώθηκα, αν ήταν ακριβής, ότι η θέση της βρίσκεται στην 8η θέση πριν την Ρωσία στην πρώτη έρευνα και στην 14η θέση στη δεύτερη αντιστοίχως.
Παρότι έχω εργαστεί στον τουριστικό κλάδο για μια δεκαετία και γνωρίζω τις παθογένειες του κλάδου αλλά και τις πολιτικές ‘’δυνάμεις’’ που αδυνατούν να δυναμώσουν τον τουρισμό στη χώρα μας, δεν μπόρεσε να μην με αιφνιδιάσει το γεγονός της χαμηλής θέσης στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τουριστικό χάρτη.

Κάθε χρόνο διάβαζα για τα ποσοστά αύξησης των τουριστών στη χώρα μας, την σταδιακή αύξηση των Ρώσων, Γερμανών, Αυστριακών, Βρετανών, Γάλλων και Ιταλών και πάντα τα έβρισκα τραγελαφικά και υποκριτικά. Όταν η Ρωσία π.χ. έχει πληθυσμό άνω των 100.000.000 και εμείς σαν κράτος μένουμε ευχαριστημένοι με την κάθοδο των 200.000 ή 400.000 τουριστών από την ομόδοξη Ρωσία αντιλαμβάνεσαι πως οι άνθρωποι έχουν θέσει χαμηλά τον πήχη ή απλά δεν έχουν γνώση και τρόπο αύξησης και προσέλκυσης των τουριστών από μια χώρα που κυριολεκτικά διψά για Ελλάδα και Ορθοδοξία, σαφώς και για θάλασσα, ήλιο και καλό φαγητό, μιας και σε αυτά έχουν έλλειψη.
Το ίδιο ισχύει και για τους δεκαετίες ‘’επαγγελματίες’’ τουρίστες Γερμανούς και Βρετανούς, οι οποίοι διαθέτουν την μεγαλύτερη εμπειρία, έχουν τις μεγαλύτερες απαιτήσεις και είναι ιδιαίτερα επικριτικοί. Επιλέγουν ως γνωστόν, κυρίως μεγάλους και διάσημους προορισμούς με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, οι οποίες τις περισσότερες φορές βρίσκονται κάτω από την επίβλεψη και κηδεμονία κάποιας αντίστοιχης γερμανικής ή βρετανικής τουριστικής εταιρείας (TUI ή Thomson λόγου χάρις) με αποτέλεσμα τα κύρια έσοδα του γερμανικού και βρετανικού κύματος να εισέρχονται στα ταμεία των εταιρειών τους και στις πολυεθνικές ξενοδοχειακές μονάδες αφήνοντας την τοπική οικονομία σε κατάσταση αμφισβήτησης της αύξησης τους και σε ανεπαίσθητη σχέση ανάμεσα τους.

Ποιοτικός και Ποσοτικός Τουρισμός

Η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο 5 – 6 νησιά!
Η πατρίδα μας διαθέτει αναρίθμητα νησιά, ατελείωτα βουνά, επισκέψιμες πεδιάδες και λίμνες, όμορφους ποταμούς και οικισμούς, πόλεις και χωριά!
Το υπουργείο πολιτισμού θα πρέπει επιτέλους να υλοποιήσει ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο τουρισμού, υποδομών, ξενοδοχειακών μονάδων, καταρτισμένου προσωπικού στελεχών και εργαζομένων, προώθησης της Ελλάδας ως τόπος αναψυχής, εμπνεύσεως, δημιουργίας και ψυχαγωγίας με πολιτιστικό, θρησκευτικό, ιστορικό, γαστρονομικό, φυσιολατρικό και ιαματικό υπόβαθρο και με επεκτατική πολιτική μετάβασης από 6 -7μηνη σεζόν σε 10μηνη καθιστώντας την έναν τόπο προορισμού για όλες τις εποχές (all time classic θα λέγαμε).

Καλή η Σαντορίνη και το ηλιοβασίλεμα της, καλή και η Μύκονος με τα ξενύχτια της..
Καλή η Κέρκυρα με τον κοσμοπολίτικο αέρα της, καλή και η Ρόδος με το ‘’πήδημα’’ της..
Αλλά δεν μπορούν να τους χωρέσουν όλους. Κι έτσι πολλοί μένουν απ’ έξω.
Υπάρχουν πολλά νησιά εκεί γύρω που περιμένουν την υλικοτεχνική τους ανάπτυξη και την βοήθεια της πολιτείας ώστε να αυξήσουν το εισόδημα τους και να εξαπλώσουν περισσότερο την φήμη της στον τουριστικό κόσμο.

Η Μύκονος από ένα ξερονήσι με σημαντική βεβαίως γεωγραφική θέση και με επαναστατικό φρόνημα κατάφερε να γίνει ή να την μετατρέψουν στο νούμερο 1 νησί των Κυκλάδων και σε έναν τόπο προορισμού όπου κάθε νέος θα έπρεπε να έχει πάει τουλάχιστον μια φορά. Η Μύκονος επομένως είναι το φυσικό παράδειγμα της δύναμης και επιρροής του marketing και της ευελιξίας των κατοίκων της.

Θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε κι άλλα νησιά σε εκλεκτούς τόπους προορισμού.
Τα Κύθηρα στην αρχαιότητα θεωρούνταν το νησί των ερωτευμένων, με ένα μικρό σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης και προώθησης θα μπορούσε να εξελιχθεί από ένα όμορφο και έρημο νησί του Ιονίου σε έναν δεύτερο τόπο προσέλκυσης των πανταχού ερωτευμένων της υφηλίου.

Η πάλαι ποτέ καταπράσινη Θάσος, κι ακόμα πράσινη, θα μπορούσε να προωθηθεί ως το κατ’ εξοχήν πράσινο νησί της Ελλάδος για τους λάτρεις του πράσινου και γαλάζιου στοιχείου, μιας και η Θάσος δεν υπολείπεται σε παραλίες αλλά διαθέτει πολλές κρυφές και ανεξερεύνητες. Κι όχι να βρίσκεται εγκαταλελειμμένη από την πολιτεία και οι κάτοικοι της συμβιβασμένοι με την μοίρα της έχοντας τις ίδιες υποδομές  και τις ίδιες δυσκολίες πρόσβασης από την δεκαετία του 90’.

Κάποια στιγμή πρέπει να τεθεί το δίλημμα στον απασχολούμενο Έλληνα εργοδότη και επιχειρηματία, εργαζόμενο και ξενοδοχοϋπάλληλο, εστιάτορα και καταστηματάρχη και να επιλέξει αν επιθυμεί την μεγάλη και απροσδιόριστη ποσότητα επισκεπτών ή την μικρότερη και ελεγχόμενη ποιότητα των φιλοξενούμενων μας!

Εσωτερικός και Εξωτερικός Τουρισμός

Οι διακοπές και τα νησιά μας δεν είναι μόνο για τους ξένους!
Γνωρίζω πως για τους Βορειοελλαδίτες σαν την Χαλκιδική δεν έχει..
Όπως και για τους Αθηναίους σαν την Μύκονο δεν έχει..
Και για τους Κρητικούς φυσικά, σαν την Κρήτη..
Με τους τελευταίους ιδιαιτέρως θα μπορούσα και να συμφωνήσω αν διέθεταν ασφαλώς δύο από τα χειρότερα αεροδρόμια μέσα στα είκοσι παγκοσμίως.

Οι υλικοτεχνικές εγκαταστάσεις των αεροδρομίων, ο έλεγχος ασφαλείας και ο χρόνος των πτήσεων (ακόμη και οι τιμές) είναι απογοητευτικός και αποθαρρυντικός για ένα νησί της Ελλάδος που καλύπτει σχεδόν το 20% του τουριστικού προϊόντος  και έχει δυνατότητες να μετουσιωθεί σε ένα νησί των τεσσάρων εποχών, όσοι και οι νομοί του, με βοηθό το κλίμα του, συνεργάτη τις ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και τους ξενώνες του και με χορηγό την ελληνική πολιτεία.

Θεωρώ όμως πως οι Έλληνες πρέπει να επισκέπτονται τον τόπο τους με την ίδια ευκολία και με τα ίδια προνόμια που θα μπορούσε να επισκεφτεί και ένας ξένος μέσω κάποιας διαδικτυακής πλατφόρμας ή κάποιου τουριστικού πρακτορείου ώστε να εξερευνήσει τις πολυάριθμες και ποικίλες ομορφιές της πατρίδος μας, να γνωρίσει την φύση της και την ιστορία της μετατρέποντας την γεωγραφική γνώση που απέκτησε σε αξέχαστο βίωμα. Έτσι, θα εκτιμήσει περισσότερο την γη του και θα αγαπήσει θερμότερα την πατρίδα του. Γι’ αυτό τον λόγο το κράτος οφείλει να πάψει αμέσως να τοποθετεί διόδια χτίζοντας συνεχώς ‘’τείχη’’ ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη – Αθήνα και μη δίνοντας εύκολα την δυνατότητα στους μεν να επισκέπτονται τους δε και αντιστρόφως και κλείνοντας τους στην περιφέρεια τους λόγω οικονομικών δυσκολιών των πολιτών και εισπρακτικών αρπαγών των εταιριών.

Ο Ελληνικός Τουρισμός πρέπει να κάνει άνοιγμα και σε άλλες μακρινές χώρες της ηπείρου. Δεν είναι μόνο η Ευρώπη που μπορεί να μας προσφέρει ευκαιρίες, κέρδος και όφελος, κι αυτό δεν ισχύει μόνο στην τουριστική πολιτική της χώρας αλλά και στην ευρύτερη γεωπολιτική και γεωστρατηγική.

Αμερικάνοι, Καναδοί, Αυστραλοί, Ινδοί, Κινέζοι, Άραβες είναι μερικοί εκ των πολλών, οι οποίοι καρτερούν διευκολύνσεις σε αεροδρόμια και λιμάνια για την άφιξη τους και πιο ευέλικτα και οικονομικά πακέτα για την αύξηση τους στην ετήσια λίστα της τουριστικής περιόδου.

Η Ελλάδα ως γεωγραφικός και γεωφυσικός χώρος διαθέτει αμέτρητα νησιά πολλών αποχρώσεων και αισθητικής που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε αγαπημένους προορισμούς των ξένων επισκεπτών, ακόμα και συγκεκριμένων εθνών.
Θα μπορούσε π.χ. η ελληνική πολιτεία σε συνεργασία και συνεννόηση με τις τοπικές αρχές ενός νησιού, πόλης ή και κωμόπολης, με σοβαρές επενδύσεις στο χώρο των υποδομών και σε αμοιβαία συνεργεία με τα τουριστικά πρακτορεία να μεταμορφώσουν ένα νησί μέτριας επισκεψιμότητας σε π.χ. ‘’κινέζικο’’ νησί.

Σαφώς, δεν μιλάω κυριολεκτικά, ούτε προτρέπω να μετατρέψουμε κάποιο ελληνικό νησί σε αμιγώς κινέζικο όπως εξελίχθη η Μαγιόρκα της Ισπανίας, η οποία θεωρείται ‘’γερμανικό’’ νησί με αποτέλεσμα να μην βρίσκεις εύκολα Ισπανό και τα μαγαζιά ακόμα να είναι γερμανόφωνα αλλά γνωρίζοντας πως οι Κινέζοι είναι πολυταξιδευμένοι πλέον, αγαπούν τον πολιτισμό μας και την κουλτούρα μας και συγκινούνται από τα αξιοθέατα και από τις αρχαιολογικές περιοχές της πατρίδος μας θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα κύμα αναζωογόνησης, ανάπτυξης, πολιτιστικής διπλωματίας, αμοιβαίας συνεργασίας και ίσως και γεωστρατηγικής σημασίας για τον ελληνικό τουρισμό και την ελληνική περιφέρεια.

Οι ελληνικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να επενδύσουν στη διδασκαλία της κινέζικης γλώσσας ή κορεατικής ή ιαπωνικής και να εκπαιδεύσουν το προσωπικό για την καλύτερη εξυπηρέτηση και την δελεαστική προσέλευση των Ασιατών τουριστών. Δεν χρειάζεται να μιλάμε άπιαστα την γλώσσα τους, μιας και παρότι υποστηρίζω και αγαπώ την γλωσσομάθεια και οι Έλληνες ανήκουν στους λαούς με τα περισσότερα αναγνωρισμένα πτυχία και τις περισσότερες γνώσεις στις ξένες γλώσσες, θεωρώ πως όταν επισκέπτεσαι έναν τόπο σαν τουρίστας δεν σε απασχολεί πραγματικά να μιλάει κάποιος την μητρική σου γλώσσα αλλά να μπορείς απλά να συνεννοηθείς σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Τα νησιά του Αιγαίου και η μοναδικότητα του απέραντου γαλάζιου του θα μπορούσε να σαγηνεύσει εκατομμύρια Αμερικάνων και Καναδών.
Οι γαλαζοπράσινες ακτές του Ιονίου θα μπορούσαν να ‘’αποπλανήσουν’’ χιλιάδες Λατινοαμερικάνους.
Η Κρήτη θα μπορούσε να γίνει το ιδανικό μέρος αναψυχής και παραθερισμού για τους Άραβες του Νότου ξεφεύγοντας από τον αφόρητο καύσωνα των χωρών τους και αποφεύγοντας τόπους με ιδιαίτερα ψυχρό κλίμα γι’ αυτούς.
Τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου θα μπορούσαν να γίνουν ο γαλάζιος τόπος και ο πράσινος προορισμός των Αυστραλών επισκεπτών.

Το Υπουργείο Τουρισμού και οι τουρίστες – πολιτικοί

Οι πολιτικοί της χώρας δίνουν το παράδειγμα τις τελευταίες δεκαετίες στους τουρίστες της χώρας με την σταθερή συμπεριφορά τους και την αμετακίνητη νοοτροπία τους συμπεριφερόμενοι ως τουρίστες στην ίδια τους την χώρα και αντιμετωπίζοντας τους γηγενείς ως φιλοξενούμενους.

Το πολιτικό αξίωμα και το πολιτικό καθήκον απέναντι στον λαό και την πατρίδα από κοινωνικό λειτούργημα κατέληξε να αντιμετωπίζεται σαν εποχιακό επάγγελμα.
Τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικοί τους υπάλληλοι περιμένουν την στιγμή που θα ‘’πιάσουν’’ δουλειά και θα εργαστούν για μια συγκεκριμένη περίοδο, (συνήθως τετραετία) αδιαφορώντας για τα επόμενα χρόνια και με μόνη τους έννοια πως θα βγάλουν την σεζόν φέτος ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν και του χρόνου ή να βρουν κάτι καλύτερο και λιγότερο κουραστικό, όπως δηλαδή και οι ξενοδοχοϋπάλληλοι.

Επομένως, ο τουριστικός κλάδος δεν είναι παρά μια αντανάκλαση της ελληνικής πολιτικής τάξης που κυβερνάει την πατρίδα μας διακρινόμενη από προχειρότητα, αναξιοπιστία, επιπολαιότητα, μηχανορραφίες, μπαζώματα και έλλειψη επαγγελματικής συνειδήσεως και ελληνικότητας στον τρόπο, στον τόπο και στην ποιότητα.

Το Υπουργείο Τουρισμού θα έπρεπε να έχει περίοπτη θέση και ισχυρή επιρροή στην Ελλάδα αντιλαμβανόμενο πως δεν είναι ένα υπουργείο τουρισμού στη Σλοβακία ή στη Λετονία αλλά εκπροσωπεί το αρχαιότερο, ιστορικότερο και δυναμικότερο ‘’οικόπεδο’’ της Ευρώπης με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, γεωφυσικό πλούτο και γεωστρατηγική αξία.

Αναντίρρητα, δεν επιζητώ η Ελλάδα να μετατραπεί σε ένα τεράστιο τουριστικό φέρετρο για ταξίδια αναψυχής και μέρες ηρεμίας για τους Βόρειους λαούς της Ευρώπης όπως ήθελε η γεωοικονομική θεωρία του Χίτλερ και την συνεχίζει επάξια η Μέρκελ. Αυτός είναι άλλωστε κι ο λόγος που ο τουρισμός ως ‘’βαριά βιομηχανία’’ είναι και η μόνη που μας έχει απομείνει.

Όχι! Η βιομηχανία των σερβιτόρων δεν είναι βιομηχανία που οραματίζομαι για τον λαό μου και την πατρίδα μου!

Επιθυμώ τον λαό μου ξενοδόχο του υπέροχου αυτού κτήματος που μου κληρονόμησαν οι πρόγονοι μου, τους πολιτικούς ως άξιους διοικητές και υπερασπιστές του και την πατρίδα μου ως μια τουριστική υπερδύναμη με πολιτιστική επιρροή και επίδραση και όπου στο τέλος της σεζόν δεν θα μετράει μόνο ο μεγαλοξενοδόχος τα κέρδη του και τις καταθέσεις του αλλά ολόκληρος ο εργαζόμενος και απασχολούμενος λαός θα μετέχει στα κέρδη και στα οφέλη οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά ως ενεργό και συνειδητό μέλος του ευρύτερου τουριστικού σώματος της πατρίδος μας!

Ο Ελληνικός Τουρισμός είναι μια εναλλακτική μορφή εξωτερικής πολιτικής!
Ας το συνειδητοποιήσουμε!