Η «Νέα Ομιλία» του Όργουελ και το Δίδαγμα του Αντισθένους

Του χρόνου κλείνουν 70 χρόνια από τον θάνατο του Βρετανού συγγραφέα Τζορτζ Όργουελ, όμως, όπως κάθε μεγάλος συγγραφέας, τα βιβλία του παραμένουν επίκαιρα πολύ μετά από το πέρασμά του από την επίγεια τούτη ζωή. Η Οργουελιανή περιγραφή του «Newspeak» (Νέα Ομιλία) από το βιβλίο «1984» αποτελεί ιδανικό παράδειγμα. Έννοιες όπως το «Υπουργείο της Αφθονίας» (το οποίο κρατάει τον πληθυσμό σε μόνιμη φτώχεια), η «Αστυνομία της Σκέψης» ή το «μαυρόασπρο» (η ικανότητα να πιστεύει κανείς ότι το μαύρο είναι άσπρο και να ξεχάσει ότι πίστευε κάποτε το αντίθετο) συνιστούν πραγματικές απειλές για την ελεύθερη σκέψη. Επικρίνοντας δριμύτατα την γλώσσα των πολιτικών, ο Όργουελ ισχυριζόταν ότι «είναι σχεδιασμένη να κάνει τα ψέματα να ακούγονται αληθινά, τον φόνο να μοιάζει με αξιοσέβαστη πράξη και να προσδίδει την εικόνα συμπαγούς μάζας σε αέρα κοπανιστό».

Ειδικά κατά την διαρρεύσασα δεκαετία, η Ελλάδα σφυροκοπανείται ανελέητα ταυτοχρόνως σε δύο μέτωπα. Η οικονομική κατοχή που πραγματοποίησαν τα αρπακτικά της διεθνούς τοκογλυφίας και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» της Ελλάδος οδήγησε στην διάλυση της εθνικής οικονομίας χάριν της σωτηρίας των Γερμανογαλλικών τραπεζών. Όποια και να ήταν τα οικονομικά «αμαρτήματα» της Ελλάδος, η τιμωρία που επιβλήθηκε μέσα από τα μισητά μνημόνια και τα εξοφρενικά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, που απαιτούν την βάναυση υπερφορολόγηση του πληθυσμού και αποκλείουν την επαρκή κρατική χρηματοδότηση που χρειάζεται για να τονωθεί η ανάπτυξη, ήταν εντελώς άδικα και, σε τελική ανάλυση, εξυπηρετούσαν αλλότριους σκοπούς. Η φτωχοποίηση ενός ολόκληρου λαού βαπτίσηκε «μεταρρύθμιση», ενώ η σχεδόν υποχρεωτική μετανάστευση της εντόπιας νεολαίας κλήθηκε «brain drain». Τα «ελληνικά στατιστικά» μπορεί να έγιναν συνώνυμα με την εξαπάτηση, όμως η κριτική για την «ανύπαρκτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ή την «ατιμωρησία για τους μεγαλοτραπεζίτες» λείπει μονίμως από τον διεθνή δημόσιο λόγο.

grecobooks-6

Η Τούρκοι διακινητές και το μεταναστευτικό

Εν τω μεταξύ, ενώ η Ελλάδα διαχειριζόταν πιθανόν την χειρότερη ύφεση της μοντέρνας εποχής που ενέσκηψε σε περίοδο ειρήνης, βρέθηκε παράλληλα αντιμέτωπη με μια μορφή ανορθόδοξου πολέμου που εφαρμόζει η Τουρκία εις βάρος της πατρίδας και ολόκληρης της ΕΕ, μέσα από το ανεξέλεγκτο φαινόμενο της παράνομης διακίνησης μεταναστών. Η είσοδος παράτυπων μεταναστών στην ΕΕ – κυρίως δια των νοτίων συνόρων της και ειδικά μέσω της Ελλάδας – πυροδοτεί μια δημογραφική, πολιτισμική και οικονομική βόμβα με απρόβλεπτες συνέπειες. Μπορεί η αρχική έλευση των πρώτων φτηνών εργατών να βόλευε τον βιομηχανοποιημένο ευρωπαϊκό βορρά, αλλά μόλις συμπληρώθηκαν τα απαραίτητα ποσοστά, η είσοδος των τεραστίων κυμάτων μεταναστών περιορίστηκε στις χώρες εισόδου, ρίχνοντας μη επαρκώς προετοιμασμένες χώρες όπως η Ελλάδα στην δίνη μιας τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης και εκ των πραγμάτων καθιστώντας τες προσωρινοί τόποι διαμονής για αναρίθμητους μετανάστες. Και όπως λέει η γνωστή παροιμία, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού…

Οι αρχιτέκτονες του φαινομένου αυτού έχουν εξασφαλίσει την εξάλειψη του όρου «παράνομος» ή «παράτυπος» μετανάστης από το επίσημο δημόσιο λεξιλόγιο. Όλοι οι εξ Ανατολών νεήλυδες έχουν συλλήβδην χαρακτηριστεί «πρόσφυγες» από το πολιτικό κατεστημένο και τα φερέφωνά τους στα μέσα ενημέρωσης. Παρά την ύπαρξη ρητά διατυπωμένων προϋποθέσεων που ορίζουν ξεκάθαρα ποιος ακριβώς και υπό ποιες συνθήκες θεωρείται πρόσφυγας (π.χ., οι πρόσφυγες συνήθως αποτελούν αυτόχθονες λαοί από όμορα κράτη οι οποίοι υποχρεούνται να περάσουν τα σύνορα της πατρίδας τους κατά την διάρκεια πολέμων ή άλλων καταστροφών, ενώ οι οικονομικοί μετανάστες συχνά περνούν πολλά σύνορα ή ακόμη και ολόκληρες περιοχές για να φτάσουν στον προορισμό τους), οποιοσδήποτε τολμήσει να μην υιοθετήσει την επιβεβλημένη ενιαία ορολογία για όλων των τύπων μεταναστών καταδικάζεται επί τόπου από την αστυνομία της σκέψης.

Ανοικτά σύνορα, ιδεολογικός εκφοβισμός, αστυνόμευση της σκέψης

Στην πορεία, οι υπέρμαχοι των «ανοικτών συνόρων» και οπαδοί της εθνομηδενιστικής παγκοσμιοποίησης κατάφεραν να φιμώσουν οποιαδήποτε λογική συζήτηση σχετικά με την μεταναστευτική πολιτική, τους φυσικούς περιορισμού που επιβάλλονται από την έκταση και γεωγραφία της χώρας, τους περιορισμένους πόρους και τις ελλειπές εγκαταστάσεις ή την διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής βάσει του αστήρικτου ισχυρισμού ότι οποιαδήποτε αντίθεση στις ιδεοληψίες τους αποτελεί «ρατσισμό». Η θέση αυτή προωθείται από ακτιβιστές και ΜΚΟ, στα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχουν φτάσει τεράστια ποσά χρημάτων εξαιτίας της μεταναστευτικής κρίσης. Η δε πολιτική της ΕΕ να χρηματοδοτεί ΜΚΟ άμεσα ασφαλώς δεν βοηθάει την κατάσταση, αφού μετασχηματίζονται σε κράτος εν κράτει. Το ίδιο ισχύει για την απόφαση των Βρυξελλών να επιτρέπει τα βόρεια κράτη μέλη της, όπως την Ομάδα Βίζεγκραντ, να αποκλίνουν από τις ευρωπαϊκές οδηγίες για την μετανάστευση με ασύγκριτα λιγότερη πίεση και συνέπειες από αυτές που δέχονται τα κράτη μέλη που αποκλίνουν από τις οικονομικές πολιτικές της Ένωσης.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Ελλάδα πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις από την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο βουλευτής κ. Άγγελος Συρίγος καταγγέλει ότι μηνύθηκε πρόσφατα (πιθανόν από ακτιβιστές ή ίσως και ξένους πράκτορες) επειδή αποκαλεί τους κατοίκους της βόρειας γείτονος ως Σκοπιανούς αντί για «Μακεδόνες» (sic) ή «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας» (sic). Μαζί με το ξεπούλημα της μακεδονικής κληρονομιάς, το κατάπτυστο σύμφωνο των Πρεσπών φαίνεται ότι ξεπούλησε και την ελευθερία του λόγου.

Οι ακτιβιστές και παρατηρητές μοιάζουν να αναφύονται σε ολόκληρη την Ευρώπη σαν τα μανιτάρια. Τι κρίμα που ο αριθμός των φωνών που εκπροσωπούνται στα ΜΜΕ και τον πολιτικό χώρο και υποστηρίζουν τα συμφέροντα και δικαιώματα των καθημερινών πολιτών – που κατάντησαν περίπου σαν ξεχασμένα αποπαίδια μέσα στην σταδιακή υιοθέτηση της Νέας Ομιλίας από το κατεστημένο – ολοένα και λιγοστεύουν.

Πολύ πριν από τον Όργουελ, ο μαθητής του Σωκράτη Αντισθένης μάς δίδαξε ότι «αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Εν μέσω μιας εποχής με ρευστή οικονομία και ρευστά σύνορα, φαίνεται ότι το μόνο που μας απομένει πια είναι η σοφία που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας. Ας μην την απωλέσουμε κι αυτή.

Advertisements

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.