Μπροστά στον υβριδικό πόλεμο που εξαπολύεται κατά της Ελλάδας από την Τουρκία, οδηγήθηκε επιτέλους η κυβέρνηση να πράξει το αυτονόητο. Έκλεισε τα σύνορα, τα οποία προφανώς ήταν περίπου αφύλακτα τα τελευταία χρόνια, ανέστειλε προσωρινά την αποδοχή αιτήσεων ασύλου, αποφάσισε να διακόψει τα επιδόματα και την δωρεάν στέγαση σε καταυλισμούς για όσους ήδη έλαβαν το άσυλο, υποχρεώνοντάς τους να μεριμνήσουν για το μέλλον τους και καθιστώντας την χώρα λιγότερο ελκυστική για μετανάστες, και να ασκήσει διώξεις εναντίον λαθρομεταναστών που ανατρέπουν σκάφη ή προβαίνουν σε άλλες εκβιαστικές κινήσεις, θέτοντάς έτσι σε κίνδυνο την ζωή κυρίως ανηλίκων και άλλων ανθρώπων που συνταξιδεύουν μαζί τους. Η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας υπήρξε πυγαία θετική και δυναμικότατη, αποτελώντας την καλύτερη απάντηση στα εγχώρια παπαγαλάκια του μεγάλου εξ ανατολών λαθροδιακινητή Ταγίπ Ερντογάν και του εκ δυσμών συναυτουργού του Τζορτζ Σόρος.

Η ξεκάθαρη τοποθέτηση της κοινωνίας και η επικρότηση των τελευταίων κυβερνητικών χειρισμών παρέσυρε μέχρι και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Τσίπρα, ο οποίος φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την παράδοση της παραμεθόριας Ελλάδος στο έλεος των ΜΚΟ, των εθνικών εργολάβων και των Τούρκων διακινητών. Ο τέως πρωθυπουργός, ο οποίος έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι θέτει την πολιτική του επιβίωση υπεράνω κάθε ιδεολογίας και δέσμευσης, αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να ομολογήσει ότι η Ελλάδα «αντιμετωπίζει γεωπολιτική απειλή από την πλευρά της Τουρκίας». Πάλι καλά. Καλό θα ήταν να περάσει όμως αυτήν την γραμμή στους βουλευτές και άλλα προβεβλημένα στελέχη του κόμματός του, οι οποίοι εμφανίζονται αυτή την στιγμή να απηχούν περισσότερο τις θέσεις του Τούρκου προέδρου παρά κάποιας εθνικής στρατηγικής για την λαθρομετανάστευση.

grecobooks-6

Η στήριξη από τους συμμάχους θα είναι έμπρακτη;

Η αυτονόητη αντίδραση της Ελλάδος στην επίθεση που δέχεται θα δώσει άλλη μια ευκαιρία να αξιολογηθεί η υποτιθέμενη βοήθεια από τις διεθνείς συμμαχίες στις οποίες ανήκει και εν πολλοίς ορίζουν την μοίρα της, με κυριότερες την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Πέρυσι τέτοια εποχή, οι Έλληνες πολίτες κάθε δημογραφικής ομάδας και κοινωνικής τάξεως έτρωγαν βρομόξυλο και καταπίναν ληγμένα δακρυγόνα και άλλα τοξικά εξαιτίας της απόφασής τους να αντισταθούν στο ξεπούλημα του μακεδονικού ονόματος και της ταυτότητας χάριν της εξυπηρέτησης των σχεδίων των δυνάμεων εκείνων που ηγούνται τις ανωτέρω συμμαχίες. Ο αντίλογος όσων υπερασπίζοντο την απόφαση της κυβερνητικής μειοψηφίας και των ελαχίστων ρεταλιών που την νομιμοποίησαν ήταν ότι έπρεπε να κλείσει το εν λόγω διπλωματικό μέτωπο για να μπορέσει η Ελλάς να πείσει τους «συμμάχους» της να την βοηθήσουν απέναντι στην οξυνόμενη τουρκική απειλή.

Έκτοτε, η Τουρκία έχει επιδοθεί σε μια κλιμακωτή αναβάθμιση της προκλητικότητάς της σε όλα τα επίπεδα (ορισμός παράνομου ΑΟΖ με Λιβύη, παραβίαση εναερίου χώρου και χωρικών υδάτων, κτλ.), φτάνοντας στο σημείο να οπλίσει έναν αμφιβόλου προελεύσεως όχλο έξω από τα ελληνικά σύνορα στον Έβρο και να υποκινεί την βίαιη κατάργησή τους. Παράλληλα, έχει διαδοθεί σε έναν λυσσαλέο πόλεμο συκοφάντησης της Ελλάδος με την διασπορά ψευδών ειδήσεων και την κακόβουλή χρήση κοινωνικών δικτύων (πάντα με την πρόθυμη βοήθεια των χρήσιμων ιδεοληπτικών που ζουν εντός των τειχών).

Ο ολισθηρός δρόμος του κατευνασμού οδηγεί σε πτώση

Για να καταστεί λοιπόν σαφές ότι στην γεωπολιτική όλα είναι αλληλένδετα και ότι η υποχωρητικότητα και ο κατευνασμός εκλαμβάνονται μάλλον ως εκδηλώσεις μιας γενικότερης τάσης που κυριαρχεί στην στρατηγική σκέψη μιας χώρας, οι αντιδράσεις των συμμάχων της Ελλάδος πρέπει να παρακολουθηθούν πολύ στενά μέσα στο επόμενο διάστημα. Η διπλωματική αυτοχειρία απέναντι στα Σκόπια άνοιξε την όρεξη πολλών αρπακτικών και θα χρειαστεί ισχυρή θέληση για να ανατραπεί το παιγνίδι. Αλήθεια, τι θα πράξει η ΕΕ και το ΝΑΤΟ όταν η Ελλάς υποχρεωθεί να λάβει ακόμη πιο δραστικά μέτρα για να σβήσει τις «φωτιές» που της ανάβει η Τουρκία;

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι τουρκικές ενέργειες εξυπηρετούν πολλαπλούς σκοπούς. Η πρόκληση φθοράς στην Ελλάδα είναι το κερασάκι στην τούρτα. Με την εργαλειοποίηση των μεταναστών, ο Τούρκος πρόεδρος αποσκοπεί στο να εκβιάσει την Ευρώπη για νέους πακτωλούς χρημάτων για να στηρίξει την παραπαίουσα οικονομία της χώρας του, αλλά και να ασκήσει πιέσεις στην Δύση να παρέμβει στην Συρία, όπου εσχάτως έχει δεχθεί ηχηρά ραπίσματα από τον συριακό στρατό που προελαύνει και επανακτά τον έλεγχο σχεδόν ολόκληρης της χώρας. Όπως έκανε στον Β΄ ΠΠ, η Τουρκία επιδίδεται σε έναν πολυμερή και πολύτροπο εκβιασμό, από τον οποίο θεωρεί ότι έχει μόνο να κερδίσει. Μέχρι σήμερα, καμία δύναμη δεν έχει φροντίσει να αποδείξει ότι η αντίληψη αυτή είναι εσφαλμένη.

Η αντεπίθεση ως το μοναδικό μέσον αποτροπής

Η πρόταση που διατύπωσε ο δημοσιογράφος κ. Σταύρος Λυγερός για αναγκαστικό σφράγισμα των ελληνικών συνόρων στα τουρκικά οχήματα και πλοία μοιάζει να είναι μονόδρομος εάν η Άγκυρα συνεχίσει τις επιθέσεις στα ελληνικά σύνορα. Κλείνοντας την Εγνατία Οδό ή τον Ισθμό της Κορίνθου, η Ελλάδα δύναται να επιβραδύνει την μεταφορά τουρκικών προϊόντων προς τις ευρωπαϊκές αγορές, το οποίο θα στοιχίσει στην τουρκική οικονομία, η οποία ήδη δείχνει σημάδια αποσταθεροποίησης. Η αναγκαστική διοχέτευση των προϊόντων δι’ άλλης μακρύτερης και ακριβότερης οδού δύναται να χρησιμοποιηθεί ως αντίβαρο στις τουρκικές προκλήσεις. Μάλιστα, ίσως να αποτελεί και τον μόνο τρόπο συνεννόησης με την Άγκυρα, αφού οι τα ζεϊμπέκικα, οι κουμπαριές και ο κατευνασμός της τελευταίας 20ετίας αποδείχθησαν άκαρπες.

Βέβαια, εάν ήθελαν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, διέθεταν τον τρόπο να προκαλέσουν αφόρητη πίεση στην Τουρκία. Εξάλλου, όπως γνωρίζει η ίδια η Ελλάς εκ πικράς πείρας μετά από μια δεκαετία στα μνημόνια, η οικονομική πίεση είναι ένα εξίσου αν όχι πιο αποτελεσματικό όπλο απ’ ότι δεκάδες δέσμες πυραύλων και κανονιών. Μέχρι σήμερα όμως, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον διστάζουν στο να προβούν σε μια παραδειγματική τιμωρία της Τουρκίας. Στην ουσία, χαϊδεύοντάς τα αυτιά της Τουρκίας, τρέφουν και συντηρούν τον επίδοξο εκβιαστή τους. Δυστυχώς, η τελευταία έχει αποδείξει διαχρονικά ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει είναι αυτή της ισχύος και κάθε παρέκκλιση από την επίδειξη δυνάμεως εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως αδυναμία. Συνεπώς, αργά η γρήγορα, η Ελλάς θα πρέπει να επιστρέψει στο παλαιότερο δόγμα της άσκησης αρνησικυρίας σε κάθε τι που αφορά στην Τουρκία (ή και γενικότερα σε κάθε λειτουργικό θέμα ΕΕ και ΝΑΤΟ, στην περίπτωση που οι σύμμαχοι την εγκαταλείψουν), για να καταστήσει το διμερές πρόβλημα Αθήνας-Άγκυρας ένα διεθνές πρόβλημα.

Αναπόφευκτη η τρικυμία, τουλάχιστον ας μην αρμενίζουμε στραβά

Φυσικά, η ιστορία έχει αποδείξει ότι η «σύμμαχοι» της Ελλάδος δεν έχουν κανέναν ηθικό ενδοιασμό να την «πουλήσουν» εάν κρίνουν ότι εξυπηρετούνται έτσι τα συμφέροντά τους καλύτερα, όμως ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, είναι καλό να πέσουν οι μάσκες μιαν ώρα νωρίτερα και να εκλείψουν οι αυταπάτες από το πολιτικό χώρο. Τουλάχιστον έτσι, θα καταστεί σαφές στο πανελλήνιο πόσο και μέχρι πού μπορεί να υπολογίσει η Ελλάς στους συμμάχους της, ώστε να τροποποιήσει ανάλογα και τις υποχρεώσεις της.

Σε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση των συνόρων είναι ένα αναγκαίο βήμα για την χώρα, διότι οριοθετώντας τα σύνορά της, ανακαλύπτει εκ νέου και τον εαυτό της. Έναν εαυτό που τον είχε εν πολλοίς ξεχάσει και αφήσει να καταπατείται από τον κάθε τυχόντα. Έναν εαυτό, που αν δεν το σεβαστείς και υπερασπιστείς ο ίδιος, δεν μπορείς να περιμένεις από κανέναν άλλον να το κάνει για σένα. Έναν εαυτό που οφείλεις να στηρίξεις και να αναδείξεις, εάν, σε τελική ανάλυση, θέλεις να φανείς αληθινός και χρήσιμος στον εαυτό σου, αλλά και συνάμα στους άλλους.

 

Originally posted 2020-03-09 18:40:01.