Θεσσαλονίκη μια Ευρωπαϊκή πόλη πρότυπο που πρωτοστατεί σε μία μισογκρεμισμένη χώρα δεν την ενδιαφέρει η επόμενη μέρα αλλά ζει το σήμερα και την πραγματικότητα. Έχοντας νέους ανθρώπους στον κοινωνικό της ιστό υπηρετεί τον κάθε πολίτη με αγάπη και πραγματική βοήθεια. Μέσα από δεκάδες ενέργειες και πρωτοβουλίες όπως συμπαρατάξεις , δράσεις ενάντια στο σκοτάδι της κοινωνικής ζωής της Θεσσαλονίκης, βοήθεια σε αδύναμες κοινωνικές ομάδες όπως καρδιοπαθείς ήρθε να προστεθεί και ο πολιτισμός.

Όπως έχει πει και ο Άγγελος Αντωνόπουλος «Το θέατρο είναι μετερίζι και αμύνεται για τον πολιτισμό» έτσι και σήμερα Τρίτη 2/6 στις 20:00 μεταδίδονται τηλεοπτικά, live τα 10α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης καθώς και πλούσιο υλικό με πάνω από 20 συνεντεύξεις ανθρώπων του Θεάτρου. Η Έφη Σαββίδου, η Ελπίδα Παπαδανιήλ, η Ιωάννα Παπαμιχαήλ μας προσκαλούν να νιώσουμε το θεάτρου στην εποχή του covid-19.

Δείτε το live στις 20:00 στο http://eoechannel.org και στο http://youtube.com/eoechannel

Η Θεσσαλονίκη σήμερα πρώτη πόλη προσπαθεί να δείξει ότι τελικά το θέατρο κατέστη διαφυγή, η έκφραση της ζωής μας, των συγκινήσεων μας, και μια κατάσταση που υπερασπίζεται τα προβλήματα του καιρού μας. Το θέατρο σε κάνει να είσαι μάχιμος για τη ζωή και για τα προβλήματα. Το πραγματικό ελληνικό θέατρο ως καλλιτεχνικό δημιούργημα και κοινωνικό γεγονός, ως σύστημα επικοινωνίας και μορφοπαιδευτικό αγαθό, μεταμορφώνεται σε ανάγλυφο αποτύπωμα και δείκτη της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Η θεσσαλονική σήμερα θα προσπαθήσει να ανακαλύψει και να βραβεύσει τους νέους ανθρώπους που ταξιδεύουν το θέατρο στον χρόνο και τον πολιτισμό. Σημέρα δεν νοείται κάτω από την οπτική μιας αφηγηματικής και μόνο παράθεσης στοιχείων που συνιστούν την εξέλιξη των θεατρικών ειδών και των τρόπων έκφρασής της καθημερινότητας χωρίς μια σύνθετη διεργασίας σύζευξης ανθρωπολογικών δεδομένων με κοινωνιολογικές συνθήκες, ιστορικών χαρακτηριστικών με επικοινωνιακά γνωρίσματα. Η σημερινή δύσκολη πορεία μας επιβάλλει να επιχειρήσουμε να συλλάβουμε τη συνθετότητά του θεάτρου και τολμήσουμε να διατυπώσουμε μια ολιστική άποψη γι’ αυτό χρησιμοποιώντας την αισιοδοξία της καθημερινότητας μας, πέρα από τις όποιες εθνικές ιδιαιτερότητες, ειδολογικές κατηγοριοποιήσεις και εποχικές μεταλλαγές, που μας επέβαλλαν να ακολουθούμε.

Μέσα από αυτές τις προϋποθέσεις συγκροτείται το Θέατρο ως επικοινωνιακό σύστημα και καταναλωτικό αγαθό, ως διασκεδαστική τέχνη και όργανο αλλαγής του κόσμου και εντάσσεται στον κοινωνικό του περίγυρο, μετατρεπόμενο από πρωτόγονο δρώμενο σε σύγχρονο δράμα, μεταφερόμενο από το άστυ στην κοινωνία και εξελισσόμενο από τον μύθο στον λόγο, από τη γλώσσα του κειμένου στη μεταγλώσσα της παράστασης, από την προϊστορία του ανθρώπινου πολιτισμού στην εποχή της ύστερης νεωτερικότητας.