«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τριγύρω μένουν», σύμφωνα με τον χιλιοτραγουδισμένο στίχο του Ρασούλη. Εν μέσω της παγκόσμιας δίνης που δημιούργησαν, εν πολλοίς, οι θυελλώδεις άνεμοι της υστερίας που καπηλεύονται οι κακές μάγισσες της πολιτικής και της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας, ξέσπασαν ξαφνικά και αναταραχές στις ΗΠΑ και αλλού, υπό το φαινομενικό πρόσχημα της αγανάκτησης για μια ακόμη δολοφονία που αποδίδεται σε ρατσιστικά κίνητρα. Τουλάχιστον, αυτή είναι η επικρατούσα ερμηνεία των συστημικών ΜΜΕ.

Συνήθως, όμως, αυτά που δεν λέγονται είναι τουλάχιστον το ίδιο εάν όχι πολύ πιο σημαντικά από τα επιφανειακά. Τα επεισόδια, τα οποία αποτελούν τα χειρότερα των τελευταίων δεκαετιών στις ΗΠΑ, δεν τροφοδοτούνται από μια ακόμη περίπτωση αστυνομικής βίας που προκάλεσε τον θάνατο ενός πολίτη, ούτε από κάποια δίκαια αγανάκτηση για τον ρατσισμό. Αν ήταν έτσι, θα ξεσπούσαν παρόμοια επεισόδια, τουλάχιστον σε ετήσια βάση, αφού το θλιβερό φαινόμενο της υπόθεσης «Τζορτζ Φλόϊντ» επαναλαμβάνεται, δυστυχώς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στην αμερικανική ιστορία.

write-in-aristeia

Ο εγκλεισμός εγέννησε τις διαδηλώσεις, οι αυθαιρεσίες την βία

Είναι πολύ πιθανότερο να ξέσπασαν τα επεισόδια εξαιτίας μιας υποβόσκουσας αντίδρασης στον παρατεταμένο εγκλεισμό και περιορισμό των ελευθεριών των πολιτών από τους κατά τόπους κυβερνόντες. Παράλληλα, πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη τόσο η ραγδαία αύξηση της ανεργίας, όσο και οι οικονομικές επιπτώσεις που προκάλεσε η επιβληθείσα γενική καραντίνα, γεμάτη από οριζόντια μέτρα και χωρίς στοχευμένες παρεμβάσεις για να προστεθούν οι πλέον ευπαθείς ομάδες.

Ο συνδυασμός των ανωτέρω παραγόντων δημιούργησε τις συνθήκες μιας «τέλειας καταιγίδας», η οποία προσφέρεται για εκμετάλλευση τόσο από το βαθύ κράτος και πολιτικό κατεστημένο, όσο και από ισχυρούς διεθνείς παίχτες στην παγκόσμια σκακιέρα που έχουν πολλά να κερδίσουν από μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση.

Για την ακρίβεια, οι εν λόγω πρωταγωνιστές που βρίσκονται είτε στο προσκήνιο, είτε στο παρασκήνιο, όχι μόνο εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, αλλά στην ουσία την ενορχήστρωσαν με τις ενέργειες και παρεμβάσεις τους. Οι καταγγελίες διακεκριμένων μελών της ιατρικής και επιστημονικής αυξάνονται μέρα με την μέρα, ενώ σημαντικοί θεσμοί όπως ο ΠΟΥ ή περιοδικά όπως το Lancet εκτίθενται εξαιτίας ακουσίων ή εκουσίων παραλείψεων.

Πεμπτοφαλαγγίτες και πλιατικολόγοι πάλι πλήττουν τους πιο αδύναμους

Ενώ διαδηλωτές σε όλη την Αμερική, αλλά και διεθνώς, εκφράζουν την «αλληλεγγύη» τους στα θύματα ρατσισμού ή και την «αγανάκτησή» τους με τις αδικίες του συστήματος, η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι με κάποιες ενέργειές τους απλώς διαιωνίζουν τις ανισότητες που φαινομενικά καταγγέλλουν.

Το πλιάτσικο που συνόδευσε τις διαδηλώσεις έπληξε φτωχές γειτονιές, όχι μόνο κάποια επώνυμα καταστήματα με φανταχτερές βιτρίνες στο Μανχάταν. Οι ζημιές που προέκυψαν πιθανόν θα ξεπληρωθούν με μέτρα που θα επηρεάσουν δυσανάλογα τις ίδιες αυτές φτωχογειτονιές. Λιγότερη αστυνόμευση, λιγότερη ασφάλεια, λιγότερες επενδύσεις θα αποτελέσουν έναν νέο φαύλο κύκλο μιας κοινωνικοοικονομικής ανισότητας που θα στοιχίσει πολύ περισσότερες ζωές στις μειονότητες από την φονική δράση ενός κακού αστυνομικού.

Παραδόξως πως, πολλοί από τους δημοσιογράφους και πολιτικούς που βγήκαν ανοικτά να υποστηρίξουν τις διαδηλώσεις, πρωτοστατούσαν προηγουμένως στην επιχειρούμενη τρομοκράτηση του πληθυσμού και του παρατεταμένου εγκλεισμού του, με βάση αμφιλεγόμενα στοιχεία και μοντέλα που αποδείχθηκαν εντελώς αναξιόπιστα. Και πάλι, σε βάθος χρόνου, θα φανεί ότι τα θύματα της πολιτικής αυτής ανήκαν στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, με δυσανάλογα υψηλά αριθμό μειονοτήτων.

Άλλωστε, ήδη φαίνεται η τάση αυτή από τις στατιστικές, όπου καταγράφεται μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων για μειονότητες που ζουν σε αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Προφανώς, η μη επαρκής πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα ή ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να συνυπολογιστεί στην στατιστική αυτή. Ούτε μπορεί να αγνοηθεί η πεισματική άρνηση χορήγησης φτηνών, αλλά εκ πρώτης όψεως αποτελεσματικών, φαρμάκων εν μέσω της πανδημίας για χάρη του πλουτισμού των φαρμακευτικών.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά από τους κάπηλους της λαϊκής οργής

Το κριτήριο των δύο μέτρων και δύο σταθμών φαίνεται από μίλια μακριά και μαζί του, φανερώνει την υποκρισία των επαγγελματιών του πολιτικού λόγου που «ευλογούν» τις διαδηλώσεις προς ίδιον όφελος.

Ατυχέστατες ήταν και οι δηλώσεις του τέως Αμερικανού προέδρου κ. Ομπάμα, κατά την θητεία του οποίου συνέβησαν παρόμοια εγκλήματα. Ενώ βγήκε να υπερασπιστεί την αξία της ζωής του αφροαμερικανικού λαού, ξέχασε ότι με την εξωτερική πολιτική του και τις παρεμβάσεις του αμερικανικού στρατού, χάθηκαν πολλές ζωές αθώων ανά τον κόσμο, ενώ ιδιαίτερα ο Χριστιανισμός βίωσε έναν νέο μεγάλο διωγμό εξαιτίας των πολιτικών των πρώην προέδρων των ΗΠΑ κ.κ. Μπους και Ομπάμα. Καθώς φαίνεται, λοιπόν, οι ζωές μπορεί να έχουν την ίδια αξία για τον Θεό, όχι όμως για τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους.

Ο ελληνικός λαός, ο οποίος βίωσε σειρά τραγικών γεγονότων κατά τον 20ο αιώνα (Χριστιανική γενοκτονία στην Μικρά Ασία και τον Πόντο, Γερμανική κατοχή, εμφύλιο πόλεμο, εισβολή του Αττίλα, κτλ.) γνωρίζει εκ πικράς πείρας την αλήθεια αυτή. Ακόμη και σήμερα, θάνατοι όπως αυτοί του Κωνσταντίνου Κατσίφα, των 4 θυμάτων της Μάρφιν, του Τάσου Ισαάκ και του Σολομώντος Σολωμού αποδεικνύουν ότι δεν τυγχάνουν όλοι οι πολίτες της ίδιας αντιμετώπισης και προστασίας, ακόμη και στον θάνατο. Τρανή απόδειξη τα Δεκεμβριανά του 2008.

Πολλά τα παραμάγαζα των καπήλων και στην Ελλάδα

Ειδικά λόγω του τελευταίου παραδείγματος, τα συστημικά ΜΜΕ στην Ελλάδα θα πρέπει να επιδεικνύουν πολύ μεγαλύτερη σεμνότητα στα σχόλιά και τις αναλύσεις τους. Οι χρηματοδότες του οργανωμένου αντιεξουσιαστικού κινήματος που στοχεύουν τις αμερικανικές πόλεις αυτή την στιγμή έχουν πολλά παραμάγαζα και στην Ελλάδα. Ήδη είναι συνένοχοι για την επιβολή πολλαπλών μνημονίων στην Ελλάδα και την συστηματική αλλοίωση του εγχώριου πληθυσμού, λειτουργώντας ως ιδιότυπο παρακράτος, με την ανοχή ή και σύμπραξη διαδοχικών ελλαδικών κυβερνήσεων.

Ο κυνικός Ευριπίδης δίδαξε πριν χιλιάδες χρόνια στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και τις «Τρωάδες» ότι και τα γενναιότερα ιδεώδη δύνανται να διαστρεβλωθούν από τους ασκούντες την εξουσία προς εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Ίσως και γι’ αυτό να οδηγήθηκε τελικά ο ποιητής στην (αυτο)εξορία.

Η υπεράσπιση του δικαίου είναι πράξη επαινετή και ηρωική. Ας μην την ξεφτιλίζουμε, λοιπόν, με φτηνά αφηγήματα που καλλιεργούνται για την μαζική χειραγώγηση των πολιτών και την εξυπηρέτηση υστερόβουλων στοχεύσεων.

grecobooks-6