Ο ήλιος κάνει λιανά τα πράματα. Αλλάζει το σουλούπι τους. Δεν αναγνωρίζει κάτι που οι αισθήσεις θα βλέπουν σταματημένο.

Ο νόμος της αδράνειας ακολουθεί τον ήλιο, είναι η σκιά του. Το νόημα του ήλιου δεν είναι όμως μήτε μια αδιάφορη επιμονή στην κίνηση, μήτε μια αδιάφορη επιμονή στην ακινησία.

Ο ήλιος σ’ εμένα εξηγεί πλέρια πώς τόσα φλέγονται πλάσματα, που δεν μπορώ ν’ αγκαλιάσω. Αν τ’ αγκάλιαζα όλα, μαζί με τη φωτιά τους, θα είταν σαν να μου δίνονταν η τύχη να κάθομαι στον ήλιο, και ν’ αναπνέω το φως.