Την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα, το ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται στην εις Αίγυπτον φυγήν του νηπίου Χριστού και την μετεγκατάστασή του στην Ναζαρέτ μετά τον θάνατο του Ηρώδη. Παράλληλα, στις 29 του μηνός, η Εκκλησία τιμά την μνήμη των 14.000 χιλιάδων νηπίων που σκοτώθηκαν από τον Ηρώδη, στην προσπάθειά του να εντοπίσει τον Χριστό.

Στο συναξάριον, όπως άλλωστε και στην σχετική ευαγγελική περικοπή, αναφέρεται ότι «όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ. Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους. Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού».

Η αξίας της ζωής μπροστά στο συμφέρον

Οι υμνογράφοι της Εκκλησίας επιφυλάσσουν τους σκληρότερους χαρακτηρισμούς για τον αιμοσταγή αυτόν βασιλιά, χαρακτηρίζοντάς τον, μεταξύ άλλων, «θεομάχο» και «δεινό παιδοκτόνο» (Θ’ Ωδή, Κανών των Χριστουγέννων) και «ληρώδη» (Ποίημα του Ακαθίστου Ύμνου). Δικαίως, βέβαια, βάλλουν κατά του τυράννου, ο οποίος έθεσε το προσωπικό του συμφέρον πάνω από την ιερότητα της ζωής με τον χειρότερο τρόπο και δεν δίστασε να σκοτώσει όσους χρειαζόταν προκειμένου να υπερασπιστεί το συμφέρον αυτό.

Η διεστραμμένη αυτή λογική καταδικάζεται σε πολλά σημεία του Ευαγγελίου, και ίσως πουθενά πιο ξεκάθαρα από την περιγραφή του Καϊάφα: «ἦν δὲ Καϊάφας ὁ συμβουλεύσας τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι συμφέρει ἕνα ἄνθρωπον ἀπολέσθαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ» (Ιω. ΙΗ΄, 14). Ύπουλο πράγμα το συμφέρον, ειδικά όταν αυτοί που το επικαλούνται εισηγούνται την αφαίρεση της ζωής κάποιου άλλου.

Μήπως την ίδια λογική δεν καταδίκασε και ο αρχαίος τραγωδός Ευριπίδης στο συνταρακτικό έργο του «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι»; Η απότομη μεταστροφή του βασιλιά Αγαμέμνονα υπέρ της θυσίας της κόρης του, ακόμη και όταν ο άμεσα θιγόμενος Μενέλαος είχε αποσύρει την αρχική αξίωσή του, κρύβει το ίδιο συμφεροντολογικό σκεπτικό, το οποίο δεν φείδεται ακόμη και του ιδίου αίματος, του «καρπού της οσφύος» του δράσαντος, εάν το υπαγορεύει το συμφέρον.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο «τραγικότερος των ποιητών» είχε ήδη υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την γενέτειρά του από τους ολιγαρχικούς οπαδούς του Αλκιβιάδη, τον οποίο είχε κατακεραυνώσει μερικά χρόνια νωρίτερα με το έργο του «Τρωάδες», που είχε ως αποτέλεσμα να ανακληθεί ο εμπνευστής της σφαγής των Μηλίων, Αλκιβιάδης, ενώ αυτός ηγείτο της εκστρατείας κατά της Σικελίας!

Παρά το πέρασμα δυόμιση σχεδόν χιλιετηρίδων, λίγα δείχνουν να έχουν αλλάξει. Οι αρχές μετέρχονται κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο, για να διαιωνίζουν την εξουσία τους και δεν διστάζουν να προβούν σε εκκαθαρίσεις, εχθρών ή οικείων αδιάφορο, προκειμένου να εξουδετερώσουν ό,τι τους απειλεί.

Οι συμφεροντολόγοι της σημερινής πολιτικής σκηνής

Η διαχρονικά επικρατούσα λογική του συμφέροντος γεννά βαθύτατο προβληματισμό σχετικά με δύο μεγάλες απειλές που ταλανίζουν την πατρίδα σήμερα, την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τον υγειονομικό ολοκληρωτισμό.

Διαδοχικές κυβερνήσεις κάθε χρώματος και ιδεολογικού προσήμου συνεργάζονται στενότατα με ΜΚΟ για να προχωρά ανεμπόδιστη η «μπίζνα» της λαθρομετανάστευσης. Μπροστά στα εκατομμύρια των κονδυλίων και κερδών, λίγη σημασία μοιάζει να έχει ο πνιγμός τόσων και τόσων ανθρώπων (ιδίως παιδιών), που ωθούνται να περάσουν από την Αφρική και την Ασία στην Ευρώπη.

Ομοίως, οι δε όψιμοι δικαιωματιστές και ανθρωπιστές που χτίζουν λαμπρές καριέρες κατεδαφίζοντας τα σύνορα, ελάχιστα ασχολούνται με την παραδειγματική τιμωρία των διακινητών και την παρεμπόδιση της ασύντακτης αυτής εισροής, η οποία οδηγεί στις τραγωδίες για τις οποίες διαβάζουμε και ακούμε τακτικά.

Οι κυβερνήσεις αδυνατούν να ασχοληθούν με τον εντοπισμό των ηθικών αυτουργών ή του τερματισμού του ανήθικου πλουτισμού, διότι εξαντλούν τους πόρους της αστυνομίας σε άλλες επιχειρήσεις. Όταν η αστυνομία δεν δέρνει γέροντες και αμολάει χημικά σε γυναικόπαιδα που διαδηλώνουν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, κόβει πρόστιμα σε ηλικιωμένους που πουλάνε την πραμάτειά τους στους δρόμους ή σε πολίτες που βρίσκονται στο προαύλιο των εκκλησιών για να ανάψουν κανένα κεράκι χρονιάρες μέρες και να μην τους βρει η γιορτή «αλιβάνιστους» ή που ταξιδεύουν για να φροντίσουν κάποιο μέλος της οικογένειας ή φίλο εν μέσω καραντίνας. Λες και το μόνο πράγμα που σκοτώνει στην Ελλάδα είναι ο κορωνοϊός και όχι η πείνα, η ανέχεια, η κατάθλιψη ή το έγκλημα.

Υγειονομικός ολοκληρωτισμός και μπουκομένα ΜΜΕ

Με πρόσχημα τον κορωνοϊό, η χώρα βιώνει έναν ολοκληρωτισμό που ξεπερνά αυτόν την επταετίας σε αρκετά σημεία. Παραδόξως πως, ενώ η ύφεση καλπάζει, απειλώντας να εξαλείψει την μεσαία τάξη, η κυβέρνηση βρίσκει δεκάδες εκατομμύρια για να μπουκώνει κανάλια και άλλα μέσα ενημέρωσης, καθ’ ην στιγμήν όλα αυτά τα δρακόντεια μέτρα που υιοθετεί υποτίθεται ότι εφαρμόζονται διότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει το σύστημα υγείας και δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι πόροι στον δημόσιο κορβανά για να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις.

Αναρίθμητοι ταλαιπωρημένοι πολίτες αναρωτιούνται: γιατί δεν δόθηκαν τα εκατομμύρια αυτά για την δημιουργία περισσοτέρων ΜΕΘ ή την πρόσληψη νέων γιατρών και νοσηλευτών για την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος υγείας; Εργαζόμενοι και καταστηματάρχες στερούνται από το δικαίωμα της εργασίας, μαθητές στερούνται από το δικαίωμα στην διδασκαλία, άπαντες αντιμετωπίζονται ως δυνάμει ένοχοι και καταδικάζονται σε κατ’οίκον περιορισμό, αλλά τα ΜΜΕ πρέπει πάση θυσία να χρηματοδοτηθούν;

Υποτίθεται, σε καιρό κρίσης, τα ΜΜΕ θα έπρεπε εκ καθήκοντος να μεταδίδουν τις απαραίτητες κυβερνητικές οδηγίες ούτως ή άλλως και σε περίπτωση μη συνεργασίας, θα μπορούσαν να τεθούν υπό κρατικό έλεγχο. Εδώ καταπατούνται όλα τα δικαιώματα που ορίζει το Σύνταγμα, η ελευθερία του τύπου θα πρέπει να αποτελεί την εξαίρεση;

Δημόσιος κίνδυνος οι συμφεροντολόγοι, όχι οι «ψεκασμένοι»

Οι επιλογές της κυβέρνησης δεν μπορούν παρά να προβληματίζουν βαθύτατα ιδεολογικούς αντιπάλους, αλλά και πρώην ψηφοφόρους της. Βέβαια, στην σημερινή Ελλάδα, η απλή διατύπωση και μόνο αυτού του προβληματισμού και η αναζήτηση επιστημονικής τεκμηρίωσης στις υστερικές κραυγές των μπουκωμένων δημοσιογράφων, των τηλεαστέρων λοιμοξιολόγων και των αυταρχικών πολιτικών επισύρει τον χλευασμό του «ψεκασμένου» (δια πρωθυπουργικών χειλέων) και ίσως άλλα πιο βίαια μέτρα καταστολής της ελεύθερης έκφρασης.

Η λογική του συμφέροντος είναι ταγμένη στην ασυδοσία. Και οι κρατούντες, που την υπηρετούν με απόλυτη συνέπεια, δείχνουν να έχουν ξεκινήσει έναν γενικό διωγμό εναντίον κάθε φορέα της σκέψεως, της ηθικής και του δικαίου, ο οποίος εναντιώνεται στις αγυρτείες τους.

Αν το να συγκρίνεις καταστάσεις, να βλέπει το δάσος και όχι μόνο το δέντρο, να αντιμετωπίζεις προτάσεις και καταστάσεις με κριτικό μάτι και να ζητάς ατράνταχτα στοιχεία για να δικαιολογήσεις ακραίες ενέργειες ολοκληρωτισμού είναι ίδιον του…ψεκασμένου, καλύτερα «ψεκασμένος» παρά δεινός εκτελεστής εν ονόματι του συμφέροντος. Ιστορικά, κανείς δεν κινδύνεψε από τους ψεκασμένους, όσο από τους αδίστακτους συμφεροντολόγους.