Μετά τον Γ’ Ιερό Πόλεμο, οι Αθηναίοι ήταν πλέον εξαντλημένοι και θεώρησαν αναγκαία μια ειρήνη με τον Φίλιππο το 346. Μετά και την ολοκληρωτική τους ήττα στην Χαιρώνεια, η συνθηκολόγηση ήταν μονόδρομος, χωρίς παρ’ όλα αυτά να απολέσει την ελευθερία και το δημοκρατικό της πολίτευμα.

Το «Πανελλήνιο» όραμα του Ισοκράτη για μια κοινή εκστρατεία όλων των Ελλήνων ενωμένων εναντίον των Περσών ήταν πλέον εφικτό.

Ο Φίλιππος, μετά την εκλογή του στο Πανελλήνιο Συνέδριο της Κορίνθου το 337 ως «ἡγεμών και στρατηγὸς αὐτοκράτωρ», δηλαδή στρατηγός με απόλυτη εξουσία, ηγείται πλέον της «Πανελλήνιας Συμμαχίας».

Στόχος, όπως διακηρύχθηκε, ήταν η εκδίκηση για τη βεβήλωση των ελληνικών ιερών το 480 από τους Πέρσες. Σημαντικό είναι να σημειώσουμε πως απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ειρήνη μεταξύ των ελληνικών πόλεων και η διατήρηση της κοινωνικής τάξης.

Απαγορεύονταν ρητώς οι δημεύσεις περιουσιών, ο αναδασμός της γης και η παραγραφή των χρεών (βασικά αιτήματα των κατώτερων τάξεων τα οποία ικανοποιούσαν συχνά οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις) καθώς και η απελευθέρωση των δούλων με στόχο την κοινωνική αλλαγή.

Χωρίς χρονοτριβή, οι Μακεδόνες στρατηγοί Άτταλος και Παρμενίων στάλθηκαν στην Ασία για να ξεκινήσουν τον πόλεμο με 10.000 άνδρες. Κεντρικό σύνθημα ήταν η απελευθέρωση των ελληνικών πόλεων.