Το βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου, που διαβάζουν οι μαθήτριες και μαθητές για να μπουν στα Πανεπιστήμια, περιλαμβάνει χωρία με εξόφθαλμο σκοπό να ωραιοποιήσει και να νομιμοποιήσει τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο επί της Ελλάδος, των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

Το υπογράφουν οι Γεώργιος Μαργαρίτης, Αγαθοκλής Αλέλης, Νικόλαος Ανδριώτης, Θεοχάρης Δετοράκης και Κωνσταντίνος Φωτιάδης. Η συγγραφή και επιστημονική του επιμέλεια πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Θέλετε να δούμε τί γράφει;

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος είναι φυσικό φαινόμενο

“Τα οικονομικά του ελληνικού κράτους οδηγήθηκαν σε καθεστώς Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ). Εκπρόσωποι έξι Δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Αυστρία, Γερμανία, Ρωσία, Ιταλία) ανέλαβαν την διαχείριση βασικών κρατικών εσόδων.

Επρόκειτο για τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, φωτιστικού πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιόχαρτων, χαρτιού σιγαρέττων, τα έσοδα από την εξόρυξη της σμύριδας της Νάξου, το φόρο καπνού, τα λιμενικά δικαιώματα του Πειραιά, τον φόρο χαρτοσήμου, κλπ. Το ύψος αυτών των εσόδων ανερχόταν σε 28 εκατομμύρια έως 30 εκατομμύρια δραχμές”.

Τα εκβιαστικά δάνεια της Ελληνικής Επανάστασης και των απελευθερωτικών πολέμων δεν ήταν προϊόν διεθνούς κερδοσκοπίας

“Στόχος αυτής της υποχρεωτικής διαχείρισης ήταν η εκπλήρωση των υποχρεώσεων της χώρας προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, δηλαδή η καταβολή της πολεμικής αποζημίωσης ύψους 92 εκατομμυρίων δραχμών και η εξυπηρέτηση των άλλων δανείων”.

Η Τρόικα μας έδεσε με νέο δάνειο και έγινε Task Force, υποκαθιστώντας την πολιτική εξουσία, για το καλό μας

“Η Διεθνής Επιτροπή, που ξεκίνησε την λειτουργία της το 1898, αντιμετώπισε τις τρέχουσες ανάγκες με ένα μεγάλο δάνειο, που χορηγήθηκε με την εγγύηση των Δυνάμεων. Στη συνέχεια, εκτός από τον βασικό της ρόλο, δηλαδή της εξασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων, λειτούργησε επιπρόσθετα ως τεχνικό συμβουλευτικό σώμα, συμβάλλοντας γενικότερα στην βελτίωση των επιδόσεων της ελληνικής οικονομίας”.

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος απάλλαξε την Ελλάδα από τον κακό της εαυτό

“Τα αποτελέσματα ήταν θετικά και έγιναν ορατά λίγα χρόνια αργότερα. Η εγγύηση των Δυνάμεων αύξησε την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους, ενώ ο Έλεγχος απάλλαξε τους δημοσιονομικούς μηχανισμούς από δυσλειτουργίες του παρελθόντος” (Σελ. 37-38).

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!