Ο Χέρμπερτ Μπλάκενχορν, ήταν Γερμανός διπλωμάτης. Από το 1929 ήταν μέλος του Υπουργείου Εξωτερικών και από το 1938 ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος.

Εκείνη την εποχή, ήταν σύμβουλος στη γερμανική κληρονομιά στη Βέρνη της Ελβετίας.

Κάποιος Philippe Mottu είχε ενθαρρυνθεί από τον Canon de Bavier της Μονής του Αγίου Mαυρικίου, στο Βατικανό, να τον συναντήσει γιατί πίστευαν ότι στην πραγματικότητα ήταν «αντιναζιστικός τύπος» (οι φράγκοι πάντα έχουν ωραίες επινοήσεις).

Ο Mottu λέει, «Τη στιγμή που το Τρίτο Ράιχ ήταν από νίκη σε νίκη, στο πεδίο της μάχης, μου εξήγησε γιατί σύμφωνα με την πεποίθησή του, η Γερμανία θα έχανε τον πόλεμο. Ήταν η πρώτη μου επαφή με έναν από τους άντρες που συμμετείχε στη γερμανική αντίσταση. ” [Philippe Mottu, «Caux is the place!», Caux Doc, 1997, σ. 10-11]

Παρά όμως τα «ωραία» και «καλά» λόγια με τα οποία μας τον περιγράφει o Μottu, ο Μπλάκενχορν παρέμεινε στην υπηρεσία του Ναζιστικού Ράιχ

Το 1943 ξεκίνησε το οικονομικό τμήμα της γερμανικής κληρονομιάς στη Βέρνη και ήταν επικεφαλής του Υπουργείου Εξωτερικών.

Μετά το 1945 έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς επαγγελματίες διπλωμάτες της Γερμανίας. Έγινε μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος (CDU) το 1946 και υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Δυτικής Γερμανίας στην Ιταλία, τη Γαλλία (1963-1965) και το Ηνωμένο Βασίλειο (1965-1970).

Έλαβε και αυτός από τους Γερμανούς, μετά τον Β.ΠΠ, όλους επαίνους και τις ανάλογες θέσεις, που αρμόζουν σε αυτούς τους ανθρώπους.