judgement scale and gavel in judge office

Το αποτρόπαιο έγκλημα στα Γλυκά Νερά, με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί κατά την διάρκεια διάρρηξης μια 20χρονη μητέρα ενός 11μηνου παιδιού, μπροστά στα μάτια του άνδρα της, ο οποίος είχε δεθεί χειροπόδαρα από τους τρεις δολοφόνους που λήστευαν την οικία, είναι ένα από τα πολλά που ταλανίζουν την σημερινή Ελλάδα. Ούτε το κατοικίδιο της οικογένειας δεν γλίτωσε από το μένος των αιμοσταγών ληστών, το οποίο κρέμασαν από το μπαλκόνι.

Η περίπτωση αυτή, αν και τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας λόγω της στυγερότητας του εγκλήματος, δεν είναι μεμονωμένη. Οι κάτοικοι της Ελλάδος τρομοκρατούνται επί καθημερινής βάσεως από βίαιους εγκληματίες, για τους οποίους η αξία μιας ανθρώπινης ζωής δεν αξίζει ούτε τα ψιλά που ενδέχεται να βαστούν στο πορτοφόλι τους τα δυνάμει θύματά τους.

Οι μεταρρυθμίσεις στον ποινικό κώδικα που οδηγούν την κοινωνία προς τα πίσω

Δυστυχώς, τα πρωτόγονα δολοφονικά αυτά ένστικτα και η αντικοινωνική παραβατικότητα υποδαυλίζονται από τις επί τα χείρω αλλαγές στον ποινικό κώδικα και τις αντεγκληματικές πολιτικές που ακολουθούνται. Σεσημασμένοι εγκληματίες με ιστορικό βίαιας συμπεριφοράς κυκλοφορούν ελεύθεροι είτε διότι αποφυλακίζονται χωρίς να εκτίσουν ολόκληρη την ποινή τους ή έχοντας εκτίσει κάποια αρκετά ελαφρότερη ποινή «της πλάκας», είτε δεν συλλαμβάνονται καθόλου. Όπως και να έχει, λυμαίνονται και πάλι την κοινωνία, αναζητώντας το επόμενο θύμα τους.

Η δε κυβέρνηση, με πρόσχημα την δημόσια υγεία, εξαπέλυσε όλες τις αστυνομικές δυνάμεις του τόπου για να επιβάλει τσουχτερά πρόστιμα σε καταστηματάρχες που παλεύουν για τον επιούσιο άρτο, απλούς πολίτες που μετακινούντο σε προσωπικά τους ΙΧ χωρίς να ενοχλούν κανέναν ή Χριστιανούς Ορθόδοξους πολίτες της χώρα που προσπαθούσαν να εκκλησιαστούν. Για την διαφύλαξη της υγείας των πολιτών από τους κατά συρροήν δολοφόνους, βιαστές, μαχαιροβγάλτες ληστές, κτλ. ποιος ακριβώς θα ενδιαφερθεί;

Προφανώς όχι η αστυνομία, αφού όλο το ανθρώπινο κεφάλαιό της αναλώνεται στην εφαρμογή των κυβερνητικών διατάξεων για την στέρηση των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών. Εξάλλου, κακά τα ψέματα, ο σωφρονισμός των εγκληματιών κοστίζει. Οι βαρυποινίτες ούτε πρόστιμα πληρώνουν, ούτε νοιάζονται για την φορολογική ενημερότητά τους. Άσε που όταν τους κρατάς στην φυλακή πρέπει να τους σιτίσεις, να τους ντύσεις και να φροντίσεις για την υγεία τους…

Τιμωρώντας τους φρόνιμους και αμνηστεύοντας τους εγκληματίες

Αντιθέτως, οι κατά τα άλλα νομοταγείς πολίτες προσπαθούν και να συντηρηθούν με δικές τους δυνάμεις, και να πληρώνουν φόρους ή ακόμη και πρόστιμα, φοβούμενοι τις συνέπειες που θα υποστούν εάν δεν βρεθούν σύννομοι. Δηλαδή, είναι επιρρεπής στο κυβερνητικό τραμπουκισμό (bullying). Κι ακόμη καλύτερα, είναι εκλογικά προβλέψιμοι! Ή το ένα μεγάλο κόμμα θα ψηφίσουν ή το άλλο. Μερικοί μπορεί να ψηφίσουν και κάποια κόμματα διαμαρτυρίας, έτσι για να συνεχίζεται το παραμύθι, χωρίς όμως οι εκλογικές τους αντιδράσεις να συνιστούν απειλή για το σύστημα. Πάντος, δεν κινούνται ιδιαιτέρως εκδικητικά, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τόσα χρόνια σουλατσάρουν τα ίδια θλιβερά πολιτικά ανδρείκελα στην Βουλή σαν κανονικοί θαμώνες, χωρίς ποτέ να χάσουν πραγματικά την βολή τους.

Πολλοί δείχνουν το νομοσχέδιο Παρασκευόπουλου ως υπεύθυνο για την σημερινή κατάντια και πράγματι οι διατάξεις του επιδείνωσαν μια ήδη άσχημη κατάσταση. Ωστόσο, το πρόβλημα προϋπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει. Η Ελλάδα αποτελεί το απόλυτο «λούνα παρκ» για εγκληματικά στοιχεία. Ο νόμος είναι με το μέρος τους. Ούτε καν δικαίωμα για αυτοάμυνα δεν αναγνωρίζεται στους πολίτες. Κι αν τυχόν καταδικαστούν οι θύτες σε φυλάκιση, τα αντίποινα δεν επαρκούν για παραδειγματισμό, ώστε να αποτρέψουν παρόμοιες εγκληματικές πράξεις από ομοϊδεάτες τους, ούτε καν για να αποτρέψουν τους ίδιους από να αναλάβουν και πάλι εγκληματική δράση όταν ελευθερωθούν, κατά πάσα πιθανότητα, πριν εκτίσουν την ποινή τους.

Βέβαια, το «προνόμιο» αυτό δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Απλά, τέτοιου είδους ειδεχθή εγκλήματα ήταν κάποτε σπάνια στην Ελλάδα, και η αντίθεση της παλιάς εικόνας με την σημερινή είναι ιδιαίτερα χτυπητή. Κάποτε, οι Έλληνες έδειχναν με το δάκτυλό τους μεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Σικάγο, που ήταν διαβόητες για την εγκληματικότητά τους, απορώντας πώς γίνεται να ζουν εκεί οι κάτοικοι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Ένα από τα «δώρα» της παγκοσμιοποίησης είναι ότι η απορία αυτή λύθηκε για πολλούς Έλληνες, που κατοικούν όχι μόνο στα αστικά κέντρα, αλλά και στην ύπαιθρο.

Η μελέτη περίπτωσης της Νέας Υόρκης

Η διαφορά είναι ότι πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, που κάποτε κατείχε την αρνητική πρωτιά ανάμεσα στις μεγαλουπόλεις του κόσμου για παντός είδους εγκλήματα, κατάφερε και άλλαξε άρδην την εικόνα της από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Εφαρμόζοντας την πολιτική των «σπασμένων παραθύρων» (που πρωτοεφαρμόστηκε από δήμαρχο του δημοκρατικού κόμματος και συνεχίστηκε από τους δύο ρεπουμπλικανούς διαδόχους του), η αστυνομία κατέβαλλε ιδιαίτερες προσπάθειες να πατάξει μικροεγκλήματα, τα οποία, αν δεν αντιμετωπιζόταν εγκαίρως, συνήθως έπαιρναν διαστάσεις με τον χρόνο και γινόταν σοβαρότερα. Για παράδειγμα, μια δημόσια χειροδικία μεταξύ μεθυσμένων ή η παραβίαση της ιδιωτικότητας ενός χώρου, εάν δεν έτυχαν της κατάλληλης αντιμετώπισης από τα όργανα της τάξης, μπορούσαν σταδιακά να μετατραπούν σε φονικές συμπλοκές, πυροβολισμούς με θύματα από αδέσποτες σφαίρες, διαρρήξεις, ληστείες και βιασμούς.

Οι πολιτικές αυτές, αν και έχουν μπει στο στόχαστρο δικαιωματιστών και ουτοπιστών, αναμφίβολα έφεραν αποτελέσματα. Η Νέα Υόρκη, καθώς και άλλες μεγάλες πόλεις με κακό ιστορικό, κατετάχθησαν ανάμεσα στις ασφαλέστερες. Ο αριθμός των βαρέων εγκλημάτων έπεσε σε πρωταφανή χαμηλά για την εποχή μας. Οι πολίτες απολάμβαναν το αίσθημα της ασφάλειας και κυκλοφορούσαν μεταμεσονυκτίως χωρίς ιδιαίτερο φόβο. Αν και ασκήθηκε κριτική εξ αριστερών ότι οι πολιτικές αυτές προωθούσαν τις φυλετικές διακρίσεις, τα στατιστικά επιβεβαίωναν ότι οι μειονότητες υπήρχαν ανάμεσα στους πλέον ευεργετημένους, καθώς πλείστα εγκλήματα ταλάνιζαν γειτονιές με υψηλά δημογραφικά ποσοστά μειονοτήτων και συνέβαλαν στην γκετοποίηση των περιοχών αυτών.

Εδώ και λίγα χρόνια, όμως, υπήρξε συστηματική προσπάθεια κατάργησης των αποτελεσματικών πολιτικών αυτών. Νόμοι τύπου Παρασκευόπουλου εφαρμόστηκαν σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο, ειδικά στις ΗΠΑ. Ομάδες πίεσης και κροίσοι που αρέσκονται στον παρεμβατισμό, όπως ο κ. Τζορτζ Σόρος, φέρονται αναμεμιγμένοι στην προώθηση των εν λόγω μεταρρυθμίσεων, στηρίζοντας παράλληλα πολιτικούς (ακόμη και εισαγγελείς) που πιπιλίζουν την καραμέλα της λεγόμενης κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πέραν του ότι η θεωρία αυτή στηρίζεται σε κριτήρια που επηρεάζονται πολύ περισσότερο από στερεότυπα φυλετικής διάκρισης σε σύγκριση με την πρακτική των «σπασμένων παραθύρων», αναρωτιέται κανείς σε ποια ακριβώς δικαιοσύνη θα μπορούσαν να αποβλέπουν οι συγγενείς των θυμάτων όπως η αδικοχαμένη 20χρονη μητέρα στα Γλυκά Νερά ή τα παιδάκια που πυροβολήθηκαν πρόσφατα στο Times Square της Ν. Υόρκης από κάποιον εγκληματία που πιθανόν θα βρισκόταν ήδη πίσω από τα σίδερα εάν εφαρμοζόταν ο νόμος που κρατούσε την Νέα Υόρκη ασφαλή καθ’ όλη την διάρκεια της προηγούμενης 20ετίας.

Την Παρασκευή 14 Μαΐου, 5 επιβάτες στο μετρό της Ν. Υόρκης μαχαιρώθηκαν από τέσσερις υπόπτους προσαχθέντες, ηλικίας 17 έως 19. Ένας από τους προσαχθέντες είχε συλληφθεί μόλις τον περασμένο Ιανουάριο για ληστεία υπό την απειλή μαχαιριού και αφέθηκε ελεύθερος χωρίς την καταβολή εγγύησης – άλλη καινοτομία της πρόσφατης μεταρρύθμισης του ποινικού κώδικα στην Ν. Υόρκη.

Τα στατιστικά στην Νέα Υόρκη και σε άλλες μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ είναι ξεκάθαρα. Η εγκληματικότητα αυξάνεται ραγδαίως. Μπορεί οι συνήγοροι της νέας αυτής αντεγκληματικής (sic) πολιτικής να επικαλούνται τον κορωνοϊό για να καλύψουν την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών που πρεσβεύουν, αλλά για πολλούς μόνιμους κατοίκους των πόλεων αυτών, οι σημερινές σκηνές παραπέμπουν σε καταστάσεις της δεκαετίας του 1970 και 1980, όταν το έγκλημα βασίλευε στις ΗΠΑ, ενώ οι Έλληνες κοιμόταν ακόμη νήδυμα, με ανοικτά τα παράθυρα και χωρίς συναγερμούς.

Προσεχώς με σπιρούνια και εξάσφαιρα…

Η ατζέντα της παγκοσμιοποίησης μοιάζει να θέλει τον μέσο πολίτη τρομοκρατημένο από όλες τις πλευρές. Αντιμέτωπο με την βία που θα του ασκούν τα κατά τόπους εγκληματικά στοιχεία, αλλά και με την καταπίεση της αστυνομίας, που, αντί να κάνει την δουλειά της, εργαλειοποιείται από τους κυβερνώντες για να μοιράζει πρόστιμα σε νομοταγείς πολίτες και να καταστέλλει συνταγματικά δικαιώματα.

Στην σημερινή Ελλάδα, ο μέσος πολίτης ζει στο πετσί του την έννοια της λέξης «κερατάς και δαρμένος», αφού και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί του δεν τού είναι πιστοί, και κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα από τις ηθελημένες παραλείψεις τους.

Η αντίληψη περί του σωφρονισμού των εγκληματιών είναι μεν μια ολόκληρη επιστήμη, αλλά οι απόψεις του κολλεγιόπαιδου που η μόνη επαφή που έχει με το έγκλημα είναι όσα βλέπει στις ταινίες και του περιφρουρούμενου πλούσιου που θέλει να εκμεταλλευτεί μια κατάσταση για να προκαλέσει κοινωνική αναταραχή δεν μπορεί να έχουν την ίδια βαρύτητα με αυτές των ανθρώπων που νοιώθουν το έγκλημα και τις συνέπειες του καθημερινά.

Η πάταξη του εγκλήματος απαιτεί νόμους που θα τιμωρούν τους τολμηρούς και θα τρομάζουν τους δειλούς, όπως συνιστούσε ο Σόλων. Εάν δεν προκριθούν θεσμοθέτες που θα επιβάλουν τον νόμο και την τάξη για να προστατεύσουν την κοινωνία, πολλή σύντομα θα καταντήσει και η Ελλάς «άγρια δύση» και τότε, ο σώζων εαυτόν σωθήτω.