Όταν επιχειρείται κάποια ιδιοποίηση ή υφαρπαγή της εξουσίας, συνοδεύεται συχνά από την απαιτούμενη αλλαγή του μεταφυσικού πλαισίου ή της ηθικής διαμόρφωσης ατομικών «πεποιθήσεων», ώστε να υπάρξει το κατάλληλο αφήγημα και ο σχετικός μοχλός πίεσης για να χειραγωγηθεί η κοινή γνώμη. Κι ενώ το ανυποψίαστο κοινό καυγαδίζει για δήθεν ιδανικά και σπουδαία ιδεολογικά θέματα, η ουσία της υπόθεση αφορά στην υφαρπαγή ή διατήρηση της εξουσίας με δόλιους τρόπους και το οικονομικό κέρδος (την κοινώς λεγομένη ‘κονόμα).

Στην αρχαία Ελλάδα, η διαπάλη των ολιγαρχικών με τους δημοκρατικούς παρέσυρε και τον προσανατολισμό των βωμών, που επί ολιγαρχίας έβλεπαν προς την ενδοχώρα, διότι οι μεν ολιγαρχικοί ήταν γαιοκτήμονες, και επί δημοκρατικού πολιτεύματος στρεφόταν προς το πέλαγος, διότι οι δημοκρατικοί εξαρτούντο από την ναυτιλία και το εμπόριο. Επίσης, υπάρχει και η γνωστή μεταφορά της έδρας του Διός από την Κρήτη στον Όλυμπο, που εξυπηρετούσε κάλλιστα στα σχέδια των αναδυομένων πόλεων κρατών μετά την παρακμή της Μινωικής Κρήτης και φυσικά, η μεταφορά του ταμείου της Δήλου…εις τα Αθήνας.

Εξουσία, προδοσία, ατιμωρισία

Ίσως οι πλέον διαφωτιστικοί στο θέμα αυτό είναι οι αρχαίοι τραγωδοί. Εξαιρετικό παράδειγμα αποτελεί το έργο «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», όπου η θυσία της θυγατέρας του Αγαμέμνονα, που επιβλήθηκε για καθαρά συμφεροντολογικούς λόγους, ωραιοποιείται, ακόμη και από την ίδια την Ιφιγένεια, η οποία επικαλείται πατριωτικούς λόγους. Στην ουσία, όμως, ο πανίσχυρος Αγαμέμνων πείστηκε να επιτρέψει την σφαγή της κόρης του μόνο και μόνο επειδή φοβόταν ότι ο αδελφός του Μενέλαος, που βασίλευε στην Σπάρτη ως σώγαμπρος, θα επέστρεφε στα πάτρια (αφού χωρίς την Ελένη η θέση του στην Σπάρτη θα έπαυε να υφίσταται) για να διεκδικήσει την βασιλεία.

Στον μεσαίωνα, υπάρχουν ενδιαφέρουσες μελέτες (με αρκετές εξαιρετικές από τον γνωστό φιλόσοφο και θεολόγο κ. Χρήστο Γιανναρά) που παρουσιάζουν γιατί οι νεωτερισμοί των Δυτικών γύρω από την Χριστιανική πίστη συνδεόταν με πολιτικές βλέψεις τοπικών ηγεμόνων, με πρώτη και καλύτερη αυτήν του Καρλομάγνου, που από βασιλιάς του φραγκικού κράτους, επιχείρησε να ιδιοποιηθεί τον θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η έδρα της οποίας βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο πάπας Λέων ο Γ΄, που τον έστεψε «αυτοκράτορα των Ρωμαίων», αντιμετώπιζε σοβαρές κατηγορίες που, κατά το ισχύον ρωμαϊκό νομικό σύστημα, θα έπρεπε να δικαστούν από τον νόμιμο αυτοκράτορα των Ρωμαίων εν Κωνσταντινουπόλει. Με την στέψη του Καρλομάγνου, ο Λέων εξασφάλισε την αθώωσή του και την παραμονή στον θρόνο του. Όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δύο το πρόσωπο…

Η νέα θρησκευτική αίρεση του δικαιωματισμού

Οι δυτικοί άρχοντες κατανόησαν από νωρίς ότι για να κερδίσουν την γεωπολιτική μάχη για την ιδιοποίηση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έπρεπε να ελέγξουν και την μεταφυσική ή θεολογική πτυχή της Χριστιανικής πίστης, που συγκρατούσε όλο αυτό το συνονθύλευμα λαών που ξεχύθηκαν και επικράτησαν στην Δυτική Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή αλλοτρίωση του Ορθόδοξου εκκλησιαστικού γεγονότος στην Δύση σε ατομική πίστη και θρησκευτική πεποίθηση, που παγίωσε και το Σχίσμα μεταξύ Ορθόδοξης Ανατολής και φραγκικής Δύσης. Οι νεωτερισμοί που επέβαλαν οι Δυτικοί στην δική τους θρησκειοποιημένη πλέον εκδοχή του Χριστιανισμού εξυπηρετούσε τον έλεγχο τους επάνω στους μηχανισμούς εξουσίας.

Έχοντας υπ’ όψη τα παραπάνω, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει ο σημερινός παρατηρητής την μετεξέλιξη της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας και του δικαιωματισμού σε σύγχρονη θρησκευτική αίρεση, με δικό της κονκλάβιο, ιερατείο, δόγματα, ατομικές πεποιθήσεις… αλλά και ιεροεξεταστές. Δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι επειδή το κίνημα αυτό το γέννησε η Δύση, είναι λογικό να υιοθετεί δικά της σχήματα και μεθόδους επιβολής.

Συνεπώς, μέσα στις «μεγαλόκαρδες» εξαγγελίες των «αποστόλων» της νέας αυτής θρησκείας, σαφώς και εμφιλοχωρεί κάποιο δούναι και λαβείν με κέντρα εξουσίας, τα οποία την προβάλλουν με τόση μεγάλη προθυμία προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Πώς αλλοιώς μπορεί να εξηγηθεί η ξαφνική στροφή των πλέον εμβληματικών μορφών και ομίλων του καπιταλισμού σε φανατικούς ακόλουθους της νέας αυτής θρησκείας;

Ο αμοιβαία επωφελής γάμος πολυεθνικών-δικαιωματιστών

Την απάντηση την δίνει ένας αυτοδημιούργητος πολυεκατομμυριούχος ινδοαμερικανός στο υπό έκδοση βιβλίο του «Woke, Inc.», που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο. Όπως εξηγεί ο 35χρονος συγγραφεάς κ. Vivek Ramaswamy, ο γάμος μεταξύ καπιταλισμού και του δικαιωματισμού-ακτιβισμού επισημοποιήθηκε το 2008, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Με τις παραδοσιακές λαϊκές δυνάμεις να ζητούν την υποδειγματική τιμωρία και απίσχανση των πολυεθνικών εκείνων εταιρειών που προκάλεσαν την οικονομική κρίση με την αδηφαγία τους, ο γάμος αυτός στάθηκε σαν χρυσό κουφέτο για τις πολυεθνικές.

Κάνοντας τους διαφημιστές και χειροκροτητές του αναδυομένου ιερατείου του δικαιωματισμού, κατάφεραν οι μεγαλοκαρχαρίες της αγοράς να διατηρήσουν όλα τα προνόμια, τις εξουσίες και προπαντός τα χρήματά τους παρά την τεράστια ζημιά που προκάλεσαν στην οικονομία και στους πολίτες του κόσμου.

Κι ενώ οι εταιρείες αυτές ομιλούν για «κοινωνική δικαιοσύνη» και καλλιεργούν ένα κλίμα συλλογικής ενοχής, επιχειρώντας να μεταφέρουν τις ενοχές σε όλους τους υπαλλήλους τους, τους πελάτες τους και την κοινωνία ολόκληρη, οι πωλήσεις τους εξακολουθούν να αυξάνονται, καθώς και τα κέρδη.

Μαζί με τους ιεροεξεταστές διευθύνοντες σύμβουλους εταιριών, μεγαλοδημοσιογράφους, ακτιβιστές που αμείβονται πλουσιοπάροχα ως μέλη Δ.Σ. ΜΚΟ που αναλαμβάνουν να τιμωρούν τους αντιφρονούντες, υπάρχει και η άλλη γνωστή μέθοδος της κοινωνικής χειραγώγησης, αυτή της λογοκρισίας. Άραγε η τεράστια παρέμβαση που διενεργείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εις βάρος απόψεων μη αρεστών στο καθεστώς γίνεται άνευ ανταλλαγών ή αποτελεί μέρος μιας συναλλαγής όπου εξασφαλίζεται η ασυλία των τεχνολογικών εταιρειών απέναντι στην αντιμονοπωλιακή νομοθεσία;

Ψυχοπονιάρηδες στα λόγια, σκληρόκαρδοι στην πράξη

Για τις φαρμακευτικές εταιρίες τα λόγια είναι περιττά αφού οι πράξεις μιλάνε από μόνες τους. Παρά την ολοένα και αυξανόμενη οικονομική στενότητα των πλέον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και των διαφόρων κοινωνικών αδικιών για τις οποίες υποτίθεται ότι κόπτονται οι ψυχοπονιάρες εταιρείες αυτές, οι τιμές των φαρμάκων ολοένα και αυξάνονται, όπως και τα κέρδη τους.

Ένα τελευταίο παράδειγμα, αλλά ίσως το πλέον υποκριτικό αφορά στην Κόκα-Κόλα. Όπως επισημαίνει ο κ. Ramaswamy, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Wall Street Journal, «είναι πιο εύκολα γι’ αυτούς να εκδίδουν ανακοινώσεις για τους εκλογικούς νόμους στην πολιτεία της Τζόρτζια ή να εκπαιδεύουν τους υπαλλήλους τους για να είναι “λιγότερο λευκοί” παρά να λογοδοτήσουν δημοσίως για τον ρόλο τους στην τροφοδότηση της παναμερικανικής επιδημίας του σακχαροδιαβήτη και της παχυσαρκίας – και δη εντός των αφροαμερικανικών κοινοτήτων, για τις οποίες, όπως ισχυρίζονται, ενδιαφέρονται τόσο».

Αυτά συμβαίνουν σήμερα στην Δύση και είναι φυσικό να παρασέρνεται, ενίοτε ως βασιλικότερη του βασιλέως, και η Ελλάς, διότι οι πολιτικοί της και οι τοπικοί της άρχοντες είναι παραδομένη στην Δύση ψυχή τε και σώματι. Οπότε, για ένα κράτος (όχι έθνος, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων) που πασχίζει από τα γεννοφάσκιά του να μιμηθεί την Δύση, και μάλιστα ως η χειρότερη εκδοχή της, είναι φυσικό να θέλει να υπερθεματίσει και σε όλα τα στραβά της.

Στην Ελλάδα, οι δικαιωματιστές περιφέρονται με ύφος 40 καρδιναλίων και με ανάλογη απήχηση στον δημόσιο λόγο. Δυστυχώς, διακρίνονται και για την ίδια υποκρισία και σιγή των κοκκινοσκούφηδων εκείνων καρδιναλίων του μεσαίωνα μπροστά σε φαινόμενα όπως τα συγχωροχάρτια.

Άκουσε κανείς τους λαλίστατους διακαιωματιστές να καταγγείλουν την ανησυχητικά αυξανόμενη τάση των ομαδικών βιασμών από αγέλες Αφγανών και Πακιστανών μεταναστών; Να αναρωτιούνται με ποιο δικαίωμα βρέθηκαν να κατοικούν στην χώρα αυτή, πώς ακριβώς συντηρούνται, εάν η εδώ έλευσή τους υπήρξε σύννομη και προπαντός με ποιο δικαίωμα επιτίθενται σε ανυπεράσπιστες γυναίκες για να ιδιοποιηθούν το σώμα τους και να το χρησιμοποιήσουν ως σκεύος ηδονής;

Γιατί δεν πραγματοποιείται κάποια πορεία σαν ένδειξη αλληλεγγύης για τα αθώα αυτά θύματά; Γιατί δεν ζητείται από τις «μεγαλόκαρδες» οργανώσεις αυτές να καταδικάσουν τους δράστες των αποτρόπαιων αυτών εγκλημάτων και να τοποθετηθούν για το ζήτημα της αυστηροποίησης της διαδικασίας παραμονής παράτυπων μεταναστών, ώστε να ξεχωρίζεται η ήρα από το στάρι;

Η θρησκεία του δικαιωματισμού οδηγεί σε έναν νέο μεσαίωνα;

Γιατί δεν φροντίζουν οι κατά τα άλλα λαλίστατοι ηγέτες κάποιων κοινοτήτων μεταναστών στην Ελλάδα να ξεκαθαρίσουν ότι οι ενδυματολογικές προτιμήσεις μιας γυναίκας δεν πρέπει να συγχέονται, σε καμία περίπτωση, με το διακαίωμά της στην αυτοδιάθεση του σώματός της; Γιατί δεν επαναλαμβάνουν αυτό που είπε ο πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν Ζουλφικάρ Μπούτο το 1972, σε συνέντευξή που παραχώρησε στην Οριάνα Φαλάτσι: ότι όσοι προβαίνουν σε τέτοιες εγκληματικές ενέργειες είναι «καθάρματα» και έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται, τόσο από την πολιτεία, όσο και από τα ΜΚΟ και τους ακτιβιστές. Εάν τα εγκληματικά αυτά στοιχεία έχουν δικαιώματα, σαφώς έχουν και τα θύματά τους και χρήζουν υπεράσπισης.

Αλλά όταν τα λεφτά και το προσωπικό κέρδος διακυβεύονται, τέτοια ηθικά διλλήματα φαίνεται πως ωχριούν. Μάλλον η πιο γλυκιά εξαπάτηση είναι να εξασφαλίζεις το κέρδος σου παριστάνοντας τον υπερασπιστή των άλλων, ενώ στην πραγματικότητα, θησαυρίζεις πάνω στην δυστυχία τους.

Το Σύνταγμα προβλέπει ποινές για όσους επιχειρούν να διαδώσουν μιαν αίρεση χρησιμοποιώντας μεθόδους προσηλυτισμού. Μήπως θα έπρεπε να επεκταθεί ο όρος αυτός και για τους φορείς της νέας πολιτικής θρησκείας του δικαιωματισμού, που απειλεί να παρασύρει την ελληνική κοινωνία σ’ έναν νέο μεσαίωνα, όπου η προβαλλόμενη θεματολογία και τα ιδανικά μπορεί να διαφέρουν, αλλά οι μέθοδοι και το σκεπτικό των χειραγωγών μοιάζουν αν είναι επικίνδυνα ίδια;