Εδώ και μερικές εβδομάδες, η διοικητική κρίση που ταλαιπωρεί το θεωρητικά ευρύτερο συλλογικό όργανο της οργανωμένης ομογένειας της Νέας Υόρκης, την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέα Υόρκης, έχει αποκορυφωθεί, με αποτέλεσμα την αδυναμία προγραμματισμού και διεξαγωγής τακτικών εκλογών. Ούτως ή άλλως, η Ομοσπονδία υπολειτουργεί εδώ και 18 μήνες λόγω κορωνοϊού, αλλά με την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης να έχει λήξει και την Νέα Υόρκη να δείχνει να επανέρχεται σε τροχιά κανονικότητας, τα υποβόσκοντα διοικητικά προβλήματα της Ομοσπονδίας άρχισαν να γίνονται αντιληπτά σε ευρύτερη κλίμακα.

Το πρόσωπα που παίζουν αρνητικό πρωταγωνιστικό ρόλο είναι γνωστά για τους παροικούντες εν Νέα Υόρκη, αλλά δεν έχουν άμεση σχέση εν προκειμένου. Το παρόν άρθρο θα σταθεί σε γενικότερα προβλήματα, νοοτροπίες που εμποδίζουν την εξέλιξη και τον εκδημοκρατισμό του διοικητικού οργάνου και την απουσία μιας εναλλακτικής λύσης, πράγμα που ζημιώνει τα συμφέροντα του ευρύτερου Ελληνισμού. Μέχρι τώρα, αν και διαθέτει διάφορες επιτροπές που υποτίθεται ασχολούνται με ποικίλα θέματα που αφορούν στην Ομογένεια και την Ελλάδα, ο κύριος ρόλος της Ομοσπονδίας και των αντίστοιχων ομοσπονδιακών οργανώσεων που υπάρχουν σε ελληνικές παροικίες ανά την Αμερική, είναι η διοργάνωση τοπικών παρελάσεων για την 25η Μαρτίου. Με εξαίρεση τον εορτασμό του Πάσχα, πρόκειται για την εκδήλωση με την μαζικότερη συμμετοχή του ελληνικού στοιχείου και την ανάλογη προβολή στην αμερικανική κοινωνία.

Δυσλειτουργικές ομοσπονδίες επηρεάζουν την οργανωμένη ομογένεια

Τελευταία, εξετάζεται και η ιδέα της στενότερης συνεργασίας των κατά τόπους ομοσπονδιών, που απαρτίζονται οι ίδιες από εθνικοτοπικούς και επαγγελματικούς συλλόγους, αλλά και κοινοτικούς εκπροσώπους, για να υπάρχει ένας πλουραλιστικός παναμερικανικός ομογενειακός συντονισμός. Όμως, τα οργανωτικά και διοικητικά προβλήματα που έχουν βγει στο προσκήνιο στην Νέα Υόρκη αυτή την εποχή δημιουργούν έναν ευρύτερο προβληματισμό, ειδικά αν είναι ενδεικτικά της νοοτροπίας που κυριαρχεί συλλογικά και στην υπόλοιπη ομογένεια της Αμερικής.

Προς το παρόν, επικρατεί διχασμός στην Ομοσπονδία της Νέας Υόρκης, με τις δύο κύριες παρατάξεις να διαφωνούν για το πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις πρέπει να διεξαχθούν εκλογές, καθώς και για την εγκυρότητα της λογοδοσίας που έκαναν οι απερχόμενες διοικήσεις και την ανάγκη ανεξαρτήτου λογιστικού ελέγχου. Να σημειωθεί ότι οι οικονομικές απαιτήσεις για την πραγματοποίηση της παρέλασης στην Νέα Υόρκη κοστίζουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες δολαρίων και ότι η απόφαση για την ματαίωση της παρέλασης του 2020 ελήφθη λίγες μόνο εβδομάδες προ της διεξαγωγής της, με αποτέλεσμα να έχει ήδη συγκεντρωθεί ένα ποσό προς την κάλυψη των αναγκών.

Στην γενικότερη διαμάχη που έχει ξεσπάσει, όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις στην ομογένεια της Νέας Υόρκης θα μπορούν να διακρίνουν τα ίδια ονόματα που μονοπωλούν τα αξιώματα και ανταλλάζουν θέσεις για δεκαετίες τώρα. Στην κυριολεξία, κάθε υποτιθέμενη αλλαγή εξουσίας μοιάζει με την προσωποποίηση της παροιμίας «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», υπό την έννοια ότι ελάχιστες νέες ιδέες και καινοτομίες προτείνονται, με το μοντέλο μιας αρχής και εξουσίας «διεκπεραίωσης» να κυριαρχεί.

Να μην εξαντλείται η διοίκηση στην διαχειριστικότητα

Πρόκειται, εν πολλοίς, για το ίδιο πνεύμα διαχειριστικότητας από το οποίο διαπνέεται η ελλαδική πολιτική σκηνή. Ο εκάστοτε πολιτικός αρχηγός αρκείται στο να επαγγέλλεται να διοικήσει αποτελεσματικότερα, να κάνει καλύτερη οικονομική διαχείριση, να περάσει περισσότερους νόμους ταχύτερα (αντί να καταργεί την πολυνομία, λιγοστεύοντας τους νόμους…sic) κτλ.

Φυσικά, η παραγωγικότητα είναι ένα απαραίτητο στοιχείο της χρηστής διοίκησης, αλλά δεν εξαντλείται η έννοια της μόνο σε αυτόν τον παράγοντα. Αντιθέτως, η απουσία μιας πολιτισμικά κρίσιμης ιεράρχησης αξιών και θεώρησης του συλλογικού βίου καταδικάζει τον ρόλο της εκάστοτε αρχής σε απλά διεκπεραιωτική. Αναπόφευκτα, λοιπόν, όταν οι ασκούντες την εξουσία δεν αντιλαμβάνονται ότι οφείλουν θεσμικά να εργάζονται για να προωθήσουν ευγενείς σκοπούς και ανώτερους στόχους που μπορούν να καταστήσουν την ειδοποιό διαφορά του Ελληνισμού και τις προτάσεις που κομίζει διακριτές στο κοινό, μπορεί πολύ πιο εύκολα να εκτροχιασθεί το διοικητικό έργο από φαινόμενα εφησυχασμού, ομαδικής σκέψης που στρέφεται ενάντια στον δημιουργικό διάλογο και την πρωτοπορία, ή ακόμη και αμέλειας, διαπλοκής και διαφθοράς.

Πολύ περισσότερο, η μετατροπή της διοίκησης σε διαχείριση καθιστά την οποιαδήποτε οργάνωση απωθητική προς νέα μέλη και ειδικά νέους ανθρώπους. Με ποια λογική περιμένει μια οργάνωση σαν την Ομοσπονδία να ανανεώσει τις τάξεις της με νέους ανθρώπους που θα αποτελέσουν την συνέχεια της οργανωμένης Ομογένειας εάν χαρακτηρίζεται από την ανωτέρω αναφερομένη δυσλειτουργικότητα;

Εξετάζοντας βαθύτερα ερωτήματα για τον συλλογικό βίο

Το ερώτημα αυτό δεν τίθεται με αφορμή τα σημερινά προβλήματα που προέκυψαν λόγω της διένεξης που δημιουργήθηκε σχετικά με τις εκλογές και τα οικονομικά. Αντιθέτως, εάν στην Ομοσπονδία υπήρχε ένα γενικότερο πνεύμα ανησυχίας για τον συλλογικό βίο της Ομογένειας, ίσως να ενδιαφέρονταν περισσότεροι για τα σημερινά προβλήματα και να μπορούσε να λυθεί το παρόν διοικητικό πρόβλημα αποτελεσματικότερα.

Το κύριο πρόβλημα είναι ότι δεν μοιάζει να απασχολεί τώρα ούτε ποτέ να απασχολούσε τις εκάστοτε ηγεσίες της Ομοσπονδίας η γενικότερη ιεράρχηση αξιών που θα προσέδιδε κάποια βαθύτερη νοηματοδότηση στην μετοχή στην οργανωμένη Ομογένεια. Για παράδειγμα, το χρονίζον και εξαιρετικά κρίσιμο πρόβλημα της ελληνικής παιδείας ποτέ δεν έχει εξεταστεί με την δέουσα σοβαρότητα και ευθύνη, ώστε να ξεκινήσει ένας γενικότερος διάλογος για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα ομογενειακά εκπαιδευτήρια και τους τρόπους που μπορεί να ξεπεραστούν (π.χ., υψηλά δίδακτρα, χαμηλοί μισθοί διδασκόντων, ελλείψεις και έλλειψη ανταγωνιστικότητας στα σχολικά προγράμματα, ανύπαρκτες επενδύσεις και διασχολική-διακοινοτική συνεργασία).

Εδώ, ακόμη κα σε συμβολικό επίπεδο, η έλλειψη ιεράρχησης αξιών προβληματίζει και απογοητεύει. Τόσα χρόνια, ως διοργανώτρια της Παρέλασης της 25ης Μαρτίου, η Ομοσπονδία δεν κατόρθωσε καν να τονίσει την κορυφαία σημασία και ζωτική ανάγκη της ελληνικής παιδείας για το ομογενειακό στοιχείο με την κατάταξη όλων των μαθητών των ελληνικών σχολείων της περιοχής στην πρώτη σειρά της παρέλασης. Αντιθέτως, επιλέγεται η σειρά όσων θα παρελαύνουν διαμέσου κλήρωσης, με αποτέλεσμα να προηγούνται ενίοτε συλλογικότες όπως τραπεζικά ιδρύματα, λέσχες φιλάθλων, τοπικοί επιχειρηματίες και να κατατάσσονται συχνά οι μαθητές τελευταίοι, με ελάχιστο κοινό να τους βλέπει.

Εκτός ότι η κοντόφθαλμη πρακτική αυτή δεν αποτελεί πολύ έξυπνη στρατηγική για την προσέλκυση νέων ανθρώπων, που προφανώς αισθάνονται παραγκωνισμένοι εξ απαλών ονύχων, είναι κατ’ επίφαση μόνον δημοκρατική. Εάν οι ηγέτες της Ομοσπονδίας ενδιαφέρονταν πραγματικά για την δημοκρατία, θα μπορούσαν τουλάχιστον να εφαρμόσουν την κλήρωση και στα διοικητικά, προσπερνώντας έτσι τις φατρίες και τα κόμματα και εξασφαλίζοντας μια δικαιότερη εναλλαγή εξουσίας.

Ώρα για δράση πριν είναι πολύ αργά

Τα παρόντα διοικητικά αδιέξοδα που ταλανίζουν την Ομοσπονδία μπορεί να απασχολούν τον ομογενειακό τύπο προς το παρόν, αλλά εάν δεν συζητηθεί εκτάκτως και διεξοδικά και το βαθύτερο πρόβλημα – τι φταίει και δεν θέλει να ασχοληθούν αρκετοί νέοι άνθρωποι με την Ομοσπονδία και τον συλλογικό βίο εν γένει; Ποιες προτάσεις κομίζουν οργανισμοί σαν την Ομοσπονδία για την ιεράρχηση αξιών και τον συλλογικό βίο των Ομογενών; – η παρούσα δυσλειτουργία δεν πρόκειται να θεραπευθεί.

Ή θα αφουγκρασθούν οι βουληφόροι και απλοί ομογενείς τις φωνές αυτές που ακούγονται στα συλλογικά όργανα ως κραυγή αγωνίας, προχωρώντας στην ριζική αναδιοργάνωση ή αντικατάσταση των παρόντων θεσμών σε περίπτωση που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες, ή θα τις εκλάβουν ως επιθανάτιο ρόγχο, με τις όποιες καταστροφικές συνέπειες συνεπάγονται για τον συλλογικό βίο ενός σημαντικού τμήματος της ελληνικής διασποράς.