-Κωστάκη, κάτσε φρόνιμος, να γένεις νοικοκύρης, να χτίσεις σπίτι πέτρινο, με μιαν αυλήν ωραία. Να ‘χεις αμάξι έμορφο, τις τρέλες άφησέ τες. Δε σκέφτεσαι την κόρη σου που έχεις στην Ελλάδα; -Αλέξη Τσίπρα, τι θαρρείς πως είμαστ’ εδώ πάνω; Μήνα θαρρείς πως είμαστε του Ράμα τα κοπέλια; Να προσκυνώ για τα ευρώ, να σέρνομαι στον […]

Advertisements

Οι στίχοι στην πατρίδα μου είναι καθάριο μέλι, απ’ της καρδιάς βυζαίνονται το άνθος μυστικά, μέσα στο νου φυλάγονται, σα μέσα σε κυψέλη, κι είναι στολίδια της χαράς, της λύπης γιατρικά. Οι στίχοι στην πατρίδα μου είναι καθάριο μέλι. Όταν γλεντούμ’ ακούραστα του γάμου τις ημέρες κι η νύφη σέρνει το χορό μπροστά καμαρωτή, με […]

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να ‘ν’ ήμερος να ‘ναι άκακος λίγο φαΐ λίγο κρασί Χριστούγεννα κι Ανάσταση κι όπου φωλιάσει και σταθεί κανείς να μην του φτάνει εκεί Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα τονε ξυπνάν χαράματα τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος του τρώνε και το λίγο βιος κι από το στόμα την μπουκιά […]

Το ποίημά μου στον ΕΥΞΕΙΝΟ ΚΑΒΑΛΑΡΗ, ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗ, που υπερασπίζεται τα 353.000 θύματα της γενοκτονίας για το ιδιαζόντως ειδεχθές έγκλημα των νεότουρκων που ξερίζωσε 30 αιώνες Ελλάδα από τον Πόντο, το οποίο μας καλεί με άγρυπνη ματιά να αποτρέψουμε τα όποια εγκλήματα προσμένουν κατά του Ελληνισμού στο παρόν και στο μέλλον και να δικαιώσουμε τα […]

       Μια στιγμή παίρνει την σειρά της ανάμεσα σε αναμνήσεις και συναισθήματα. Η ανάσα που φεύγει είναι άφατη, μεταφράζεται σαν θάνατος από αυτούς που μένουν πίσω.        O William Blake μέσα από το ποίημά “je suis debout au bord de la plage” του συμπληρώνει τους στίχους «Αν ένας ιστός είναι πάντα […]

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννουλίδης Ο Καβάφης μιλάει για τη Μακεδονία: «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων–» («Στα 200 π.Χ.»). Μιλώντας γι’ αυτήν την πανελλήνια, τη θαυμάσια, δοξασμένη, την απαράμιλλη, την περίλαμπρη, την περιλάλητη νικηφόρα εκστρατεία, «βγήκαμ’ εμείς· ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας» και παραθέτει τα όρια της κατάκτησης και της κτίσης που δεν έχουν όρια: […]

Πουλημένοι πουλημένοι Άλλη στράτα δε σας μένει Μνήμα σας προσμένει Κάσα καρφωμένη Για τους πουλημένους Βόλι δε χαλάμε Με πέτρες και κοτρόνια Τους πετροβολάμε Πουλημένοι πουλημένοι Άλλη ώρα δε σας μένει Μνήμα σας προσμένει Κάσα αφορισμένη Και για όλους ίδια Θα ’χετε κονάκι Λακούβες με σκουπίδια Κι απάνω τους κοράκι Όλοι οι πουλημένοι Είστε καταραμένοι […]

Α΄ Ο Σκυλογιάννης, βασιλιάς στης Βουλγαριάς τη χώρα, άνθρωπος που εμπρός του είν’ αρνιά οι λύκοι, μαζί μ’ ασκέρι ταιριαστό τρεις μήνες έχει τώρα που κοιτάει να πάρει τη Θεσσαλονίκη. Μεγάλον αυτοκράτορα ο Πάπας τονε χρίζει που της εκκλησιάς του δούλος έχει γίνει. Είναι το χρίσμα Φράγκικο, μα δεν τον εμποδίζει μέσα σε κρανίο φράγκικο […]

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα των χρόνων με το δείχνει. Αλλ’ όμως κάπως βιαστικά ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα. Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος. Αλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα, σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε, σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε. Μια απήχησις των ημερών της ηδονής, μια απήχησις των […]

Το συμπαθητικό του πρόσωπο, κομμάτι ωχρό· τα καστανά του μάτια, σαν κομένα· είκοσι πέντ’ ετών, πλην μοιάζει μάλλον είκοσι· με κάτι καλλιτεχνικό στο ντύσιμό του — τίποτε χρώμα της κραβάτας, σχήμα του κολλάρου — ασκόπως περπατεί μες στην οδό, ακόμη σαν υπνωτισμένος απ’ την άνομη ηδονή, από την πολύ άνομη ηδονή που απέκτησε.